Ik zit zwaar in de financiële shit. Mijn baan verdient het niet om over naar huis te schrijven. Mijn huis lijkt op een te klein stofdoekenmandje. De twee mauwende monsters (die maar niet opgehaald worden door hun rechtmatige eigenaar) verminken al knagend en krabbend mijn bank en laten hun vacht achter op de kussens. Vriendschappelijke relaties heb ik niet. De mannen willen wel, maar dan het liefst als ze af en toe hun ‘platonische’ plasser in mij mogen steken. De vrouwen vinden mij veel te riskant. Vooral diegenen die al samenwonen met hun ‘platonische-af’ piemel. Om mijn endorfine nog meer te laten stijgen, at ik geen chocola, maar zette ik vorige week mijn zoon het huis uit.

‘Het komt wel goed, schatje’. En daar is weer het glaasje Roosvicee dat ik toegeschoven krijg door eenieder die mijn klaagzang wil horen.

En ja, beste mensen, het komt wel goed. Die zin. Deze ogenschijnlijke dooddoener of cliché heeft blijkbaar de taak om je in kuttijden iets te zeggen: Hey Even Terug. Kijk Omhoog Mens, Twijfelaar. Werk en Lach. Ga Out of the box En Denk.

Ik ben vanaf vorige week uit de doos gestapt, niet te verwarren met het uit de kast komen. Ik liet mijn ware identiteit zien aan mijn baas en zette hem op zijn nummer (ik verdien daarvoor een standbeeld, maar het blijft een domme, doch bevrijdende zet). Ik heb oproepen gedaan bij menigeen om gratis te mogen genieten van katten die je bank restylen. Mijn voicemail vertelde me vandaag dat ik kans maak op een avond-bijbaan. Er is dus weer hoop, licht aan het einde van de financiële tunnel. Last but not least, mijn uit-het-nest-noodzakelijk-doch-uit-wanhoop-en-op-advies-van-psychologische-orde-getrapte zoon schijnt nu wél actief te zijn in het zoeken naar een baan en heeft zich aangemeld bij een so called ‘betaalde’ vriend.

Ik moet ineens denken aan Ramses Shaffy. Hij was zeker een goede coach geweest in deze tijd. Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Alleen al dat ene liedje was voor ‘zoekenden’ qua coachgesprek al voldoende geweest. Jammer dat hij dood is. Ik ben gelukkig nog niet dood, want ik heb toch maar dat glaasje Roosvicee opgedronken.

Categorieën: Verhalen

6 reacties

Dees · 21 maart 2010 op 21:45

Hoog Wendy, kijk omhoog Wendy, want daar is de blauwe lucht…

lisa-marie · 21 maart 2010 op 22:24

Het is een dooddoener:maar het komt wel goed wendy…

Nikita · 21 maart 2010 op 23:44

Hahahaahahah, die Dees! Jij snapt het. Ik bedenk me nu ineens dat het liedje Sammy een beter voorbeeld was geweest dan ZVHBLB.

Leuk!

Nikita · 21 maart 2010 op 23:46

Al die problemen die ik heb Lisa-Marie….maar ondertussen is wel Milly dood. Ik kan gelukkig nog steeds relativeren. Schrijven is daarvoor het medicijn 🙂

SIMBA · 22 maart 2010 op 07:55

[quote]maar ondertussen is wel Milly dood[/quote]
Je kunt niet de ellende van de hele wereld op je schouders nemen, echt niet geloof me. Ik heb het geprobeerd maar het resultaat is erg beroerd.

pally · 22 maart 2010 op 12:41

Lekker los van je afgeschreven , Wendy.
Hals-und beinbruch, meisje! 😉

groet van Pally

Geef een antwoord