Wie kent ze niet, van die omhooggevallen carrière mutsen op hun hooggehakte pumps die op vrijdagmiddag aan het eind van hun o zo drukke werkweek met een glas witte wijn, rosé of prosecco in hun hand met een stel vriendinnen hun toekomstplannen aan het bespreken zijn. Van die types bij wie je wel op een tuinfeestje of bbq mag komen, als je maar wel je kinderen thuis laat. Vertellen wanneer ze op vakantie gaan, waar naar toe dit jaar en voor hoe lang.

Ach weet je, ik heb wat dagen opgespaard, neem wat onbetaald verlof en ga denk ik deze winter maar eens een maand of drie naar Australië en Nieuw Zeeland. Daar zijn we nog nooit geweest en ja, als we straks kinderen nemen dan gaat dat niet meer natuurlijk.

Pardon, dames, kinderen nemen, hoe bedoelen jullie dat precies, “als wij straks kinderen nemen”. In de eerste plaats neem je geen kinderen, die krijg je, als je geluk hebt.

Nu weet ik dat ik wat dit betreft geen enkel recht van spreken heb. Op het moment dat ik mijn sokken dreig uit te trekken ben ik al zwanger, reden dat ik na de vierde altijd keurig mijn sokken heb aangehouden in bed.

Wel is het zo dat ik de fouten in de opvoeding van mijn kinderen graag zelf maak en niet overlaat aan een au pair of een oppas.

Het zijn geen hebbedingen, geen pronkstukken, het zijn baby’s, kinderen, die hebben liefde en aandacht nodig, niet van een crèche maar van een moeder en als het even kan ook nog van een vader.

Want laten we wel wezen dames, waar hebben we het over, een carrière, iets wat iedereen uiteraard volkomen zelf moet weten en als we het allemaal op de rit hebben nemen we even wat kinderen, die dan vervolgens iedere dag van 8 tot 6 in de crèche worden gestopt, want ja die carrière zeg je uiteraard niet zomaar op. Ze hebben er immers wel jaren voor gestudeerd.

Hebben dezelfde dames er wel eens bij stil gestaan dat zij met hun onbenullige geblaat degene die achter hen staat wel eens vreselijk kunnen kwetsen. Dit omdat dit een vrouw is die al jaren probeert zwanger te raken. Al diverse hormoonbehandelingen achter de rug heeft, tig ivf pogingen en maar niet in verwachting wil raken. Met alle liefde van de wereld haar baan en carrière zou willen opgeven om zwanger te raken. Al jaren op de wachtlijst staat voor een adoptie maar toch echt het allerliefst een eigen kindje zou willen hebben. Een eigen kind van haar eigen man.

Welnee dat komt niet in ze op, ze hebben hun hele leven gepland, inclusief werk, reizen en het nemen van kinderen.

Het ergste van alles is dat juist deze dames doorgaans al bij de eerste beste poging zwanger raken, na zes weken verlof hun “zo gewenste” kind in een crèche dumpen of net als de Franse minister na een keizersnee vierdagen later weer vrolijk verder gaan met waar ze gebleven waren. Want die BMW Z3 willen ze niet opgeven ook al past er met geen mogelijkheid een maxi cosi in. Ook het drie keer per jaar met vakantie gaan blijft uiteraard wel erg prettig. Tijdens deze vakanties, hebben ze opa en oma altijd wel bij de hand die nog wel een weekje willen oppassen, of ze gaan naar Club Med, worden de kinderen lekker de hele dag bezig gehouden. Ja kinderen willen ze wel, zo lang ze er zelf maar niet te veel last van onder vinden.

Inderdaad, typisch een geval van Kinderen Geen Bezwaar.


14 reacties

DreamOn · 14 februari 2010 op 17:51

Ik vind deze column erg zwart-wit.
Zelf ben ik moeder van 3 kinderen, en heb altijd vrienden mét en vrienden zonder kinderen gekend. Maar mijn kinderen waren altijd meer dan welkom, en ik heb nooit enig bezwaar gezien bij die kinderloze vrienden als ik mijn kinderen meenam naar een feestje.

Dat is 1.
Ik werk zelf sinds anderhalf jaar op een kinderdagverblijf. En daar zie ik lieve, betrokken ouders. Ouders die hun kind niet ‘dumpen’, maar in goed vertrouwen achterlaten bij mensen die hiervoor zijn opgeleid en van kinderen houden. Ik vind jouw manier van schrijven best wel denigrerend richting ouders en verzorgers. Trouwens, het zijn echt niet alleen maar parelketting-dragende hooggehakte carrièrevrouwen die hun kinderen komen brengen in het KDV, maar ook de alleenstaande trambestuurster, die wel zal moeten werken, of ze het nou leuk vindt of niet. En ook zitten deze kinderen nooit vijf dagen per week in het KDV, maar gemiddeld komen kinderen twee á drie dagen per week. Dus dat valt ook nog reuze mee.

Punt 2: je spreekt jezelf behoorlijk tegen. Je spreekt verbitterd over ‘omhooggevallen carrièremutsen’ maar een eindje verder in je verhaal stel je, dat ‘iedereen dat natuurlijk zelf moet weten.’ Maar je veroordeelt het feit, dat mensen werken en daarnaast kinderen hebben wél enorm.

Punt 3 : omdat er vrouwen zijn (en mannen) die geen kinderen kunnen krijgen, mogen anderen daarom niet praten over hun kinderwens?
Omdat er mensen zijn met een houten been, mogen andere mensen niet praten over het feit dat ze graag hardlopen? Sorry, dat is nou eenmaal de maatschappij.

Ik vind dit over het algemeen een erg onsympathieke column. (Nog afgezien het feit, dat het wéér een column is met enorm veel kromme zinnen, spel- en taalfouten. Lees de column maar eens hardop voor jezelf, dan zul je dat misschien inzien.) Maar goed, zelf heb ik destijds de keuze gemaakt om pas buitenshuis te gaan werken toen mijn kinderen op de basisschool zaten, maar dat wil niet zeggen, dat andere mensen óók volgens die normen moeten leven.

Waarom ben je zo hard? Fundamentalistisch, bijna. Wat geeft het, als mensen drie keer per jaar op vakantie gaan? Wat geeft het, als mensen onbetaald verlof opnemen, en een verre reis willen maken? Wat geeft het, dat mensen ervan uitgaan, dat ze, voordat er kinderen komen, nog even van het leven willen genieten?

Eigenlijk lijkt het, alsof je jaloers bent. Jaloers op die carrières, jaloers op de vrijheid om te gaan en te staan waar je maar wilt.

Het stukje over ‘als ik mijn sokken uit trek ben ik al zwanger’ vind ik zowel ongepast als onnodig in het hele stuk. Hoe denk je dat dát overkomt op vrouwen die niet zwanger kunnen worden?

trawant · 14 februari 2010 op 19:14

Kan me helemaal vinden in het commentaar van DO.
Typisch staaltje rancuneuze ‘borrelpraat’ of mag ik zeggen ‘kapperpraat’.
Ook nog eens haastig en slecht geschreven.
Dat kan béter!

Als ik er met andere ogen naar kijk zie ik een poging om in een column eens flink satirisch/karikaturaal uit te halen.
Dat mag altijd natuurlijk en ik hoop maar dat het dat was. Maar dan nog zou ik ‘n moment pauzeren voor ik de ‘post’ knop indrukte en nog even op de kleintjes letten..

pally · 14 februari 2010 op 19:48

Ja, ook voor mij heeft Do al het meeste verwoord. Het is erg kortzichtig mijns inziens, Ingrid en het klinkt zelfs een beetje angstig dat je alles wat mensen anders doen blijkbaar af moet kraken. Er zijn toch vele wegen die naar Rome leiden? Veel verschillende manieren om dingen te doen in het leven? Met elk hun eigen voor- en nadelen? 🙁
ja en erg slordig is dit stuk toch ook wel…
Het is tijd dat het lente wordt 😀

groet van Pally

Emiliever · 14 februari 2010 op 20:57

Bij het bedrijf waar ik werk, ben ik een beetje een uitzondering. Bijna al mijn vrouwelijke collega’s (de project-product- en communicatiemanagers om er maar een paar te noemen) zijn van het soort dat jij ‘omhooggevallen carrieremutsen’ noemt. Deze vrouwen zijn allemaal zo halverwege de dertig en hebben jarenlang hard gestudeerd en gewerkt om zover te komen.
Juist omdat ik wat ouder ben, leer ik de dames ook van een andere kennen. Ze praten graag met mij over hun kinderwens, de schaamte die ze kennen om nu ‘huismoeder’ te worden nadat ze de gemeenschap zoveel geld hebben gekost en de zware druk die op hun schouders ligt.
Met dit relaas wil ik eigenlijk alleen zeggen dat je mensen niet zo snel moet beoordelen op wat je hoort of ziet in een oppervlakkige situatie.
In elk mens schuilen meer nuances dan op het eerste gezicht lijkt. Ook op de jonge scuccesvolle vrouwen die je in deze column op de korrel neemt.

Ingrid · 14 februari 2010 op 22:01

Het is duidelijk dat ik in een totaal andere omgeving woon dan jullie. Hier is het niet meer dan normaal dan dat de kinderen gedumpt worden in een kinderdagverblijf, in de naschoolse opvang of bij de au pair, tenminste als opa en oma niet in de buurt wonen. De hummers en porsches sieren het schoolplein en omgeving. Het is iedere week weer een grote klus om ouders te vinden om te rijden naar een activiteit e.d.
Daarom heb ik geprobeerd een en ander op de hak te nemen. Het is jammer dat jullie dat niet zien.
Het is sarcastisch bedoeld maar ik moet toegeven dat het me vaak meer dan droevig stemt als ik zie dat veel kinderen alleen in het weekend hun ouders zien, mits ze daar tijd voor hebben. Aerdenhout en Bloemendaal en Bentveld zijn inderdaad niet toonaangevend voor de rest van het land. Het is echter wel de omgeving waar ik iedere dag mee te maken heb.

DriekOplopers · 14 februari 2010 op 22:34

Hoi Ingrid,

nee, ik had ook niet gezien dat je “slechts” e.e.a. op de hak wilde nemen, dat je e.e.a. “satirisch” had bedoeld. Mag ik zo vrijpostig zijn, je een paar tips te geven?

1. Ga er nooit vanuit, dat de lezer dingen weet die jij niet in deze column hebt opgeschreven. Dat je in een enorme kouwe-kakregio woont, dat kan de lezer niet ruiken. 😀

2. Als je iets “op de hak wilt nemen”, laat dat dan wat duidelijker blijken. Schrijf iets meer over the top dan wat je nu hebt gedaan. Daarmee hoef je nou ook weer niet zo grof en provocerend te werk te gaan als ik veelal doe, maar nét een tandje harder had in dit geval geen kwaad gekund. Nu zag het er echt uit als een aanklacht aan het adres van alle Nederlandse rotmoeders die hun kind in de creche dumpen, in plaats van dat je slechts de excessen wilde benoemen.

3. In “op de hak nemen” passen geen opmerkingen zoals over dat je de kwestie voorzichtig moet hanteren omdat andere echtparen geen kinderen kunnen krijgen. Zo wordt wel héél onduidelijk dat je dingen slechts “op de hak neemt”.

4. Trek het je niet persoonlijk aan als je een keer niet wordt begrepen. Probeer uit dat soort tegenvallers de juiste les te leren. Maar ik waarschuw je even voor een valkuil: als de lezers je niet snappen (“Het is jammer dat jullie dat niet zien”), dan heb je het toch niet helemaal goed opgeschreven. Even streng geformuleerd: het is dan niet “de schuld” van de lezer. No pun intended. 🙂

LouisP · 14 februari 2010 op 22:37

Tja,…ik vind dit moeilijk, dat zwart/witte gevoel voelde ik ook sterk bij het lezen. Ik heb best veel goede tips gehad bij CX van de meer ervaren auteurs. Ik heb ze allemaal onthouden en een van die tips was. Aandikken, groter maken, wat shockeren, ontroeren, verontwaardigen of laten lachen….Soms vind ik het vreemd dat de lezers reageren op de inhoud en dan weer op de stijl. Ik probeer er in dit geval een beetje door te kijken. Je hebt overdreven, aangedikt, mensen wat verontwaardigt. Volgens mij zit de uitdaging erin om het overdrijven zo te brengen dat ze euh..nou ja anders reageren. Dat ze dat overdrijven en aandikken goed vinden. Ik weet zelf ook niet precies hoe dat moet.
Wie weet kun je met bijna dezelfde inhoud van dit stuk met een andere stijl wel de goedkeuring wegdragen. De vele fouten en bepaalde grappen moeten er dan wel uit. Ik denk dat je bijna kille houding t.o. van het onderwerp wordt opgemerkt. Ook in je reactie spreekt dat iets of wat uit.
Op een of andere manier vind ik zo’n stuk op CX niet erg. Leermomenten zeggen ze op mijn werk,

groet,
Louis

melady · 15 februari 2010 op 01:54

Is dit een column? Snap er niks van en voel er niks bij. Zinnen als: Want laten we wel wezen dames.. hoe vaak het woord ‘dames’in je verhaaltje staan. Belachelijk.
Ga schrijven voor het weekblad Margriet of Libelle.

Fem · 15 februari 2010 op 10:33

Ach, je geeft zelf al aan dat je over je eigen omgeving spreekt en daar zit m nu juist de kneep. Als je niet verder kijkt dan je neus lang is, ben je geneigd om dingen kortzichig te omschrijven of te veroordelen.

Werken kan voor een moeder een noodzaak zijn of een keuze. Het blijft hoe dan ook wel een recht!

Overigens, heb ik- net als jij- ook moeite met de uitspraak: “we nemen kinderen”.

Ingrid · 15 februari 2010 op 11:10

* Ga schrijven voor het weekblad Margriet of Libelle.*

GRAAG ALS JIJ ME ER EEN BAAN KAN BEZORGEN!!!!

joopvanpoll · 15 februari 2010 op 11:27

Volgens mij komt er stoom uit je oren, zo verontwaardigd ben je.
Mijn overbuurvrouw is het archetype van de carrière mutsen die jij beschrijft. Als er iets bij haar wordt afgeleverd, een turbo-dildo met vochtafscheidende wekkerradio of zo, en ze is er niet, dan brengt de besteller het bij ons met het verzoek het bij haar te willen bezorgen. Ken je dat? Dat doe ik dan want dan zie ik misschien iets om me aan te ergeren. Laatst deed ze de deur open met een telefoon tussen haar sleutelbeen en wang ingeklemd en nam het pakketje in ontvangst zonder een blik van erkenning, herkenning of dank. Nog erger, ik bespeurde ergernis, ze had iets van een “inbreuk op haar privacy”-look. Het enige wat ik verstond was :’Wat ben jij aan het doen?’ Kan het belangrijker? Ze heeft de kunst van het negeren tot topsport verheven. Ze negeert me, ze vindt me vast een verliezer; haar Volvo is groter, ja,ja, ik ben jaloers en als ik over haar soort een column zou moeten schrijven zou ik geen letter op papier krijgen. Acute rigir mortis zou me overvallen, alleen al bij het warmdraaien!
En daarom bewonder ik je.

Dees · 16 februari 2010 op 12:01

Tja, in vroeger tijden werden kinderen door de gemeenschap opgevoed. In veel landen worden de kinderen door opa en oma opgevoed.

Misschien overschat de Nederlandse moeder het belang van haar aanwezigheid soms ook wel.

Ook vind ik het stompzinnig en Hollands (!) om mensen af te rekenen op hun meningen omdat er mogelijk iemand door gekwetst wordt. Alsof degene die de mening verkondigt dat maar van tevoren moet inschatten. Alsof degene die qua mening afwijkt schuld draagt aan de ivf behandelingen en de lijdensweg van de ander. Ik heb medeleven met de pijn die een opmerking teweeg kan brengen, maar als je rekening moet houden met alles dat een ander mogelijk pijn kan doen, kun je oprechtheid, of een scherpe discussie of humor wel vergeten. Want dat gedijt niet op het type preventieve zelfcensuur dat jij schijnbaar van carrieremutsen verwacht. Waar je overigens blijkens je column niet wederkerig in hoeft te zijn.

[i]Zijpaadje ter verduidelijking, ik riep een aantal weken geleden hoe ik aan het genieten was van de sneeuw en ik kreeg meteen iemand die hevig geemotioneerd en zelfs boos op me werd, want door die rotsneeuw had haar moeder haar heup gebroken, dus hoe kon ik zeggen dat ik er dol op was. Alsof het mijn toedoen was van die heup![/i]

Ik vermoed dat je hier met wat meer afstand een veel betere column over had kunnen schrijven. Nu blijf ik zitten met een gevoel van, hmm, ik lees eigenlijk jaloezie. En dat is jammer.

Mien · 16 februari 2010 op 15:07

Over kindjes valt altijd goed te kakelen.
Dat blijkt ook uit de reacties die ik met belangstelling gelezen heb.
Verbazend hoe iedereen er zijn ei in legt.
In dit opzicht ovuleert en evolueert je column prima.
Een mengeling van wrok en satire.
Had voor mij nog ietwat puntiger gemogen.
Dan had de column overigens niet misstaan in zowel Libelle als Opzij.
Kortom controversieel columnpie dus.
Knap gedaan.

Mien (houdt preventief altijd sokken en kaplaarzen aan)

doemaar88 · 18 februari 2010 op 21:09

Ik vind niets mis met dit stuk. De zinnen heb je ogenschijnlijk met veel emotie geschreven (misschien inderdaad wel jaloezie), maar so what? Dat is in dit stuk krachtig!

Geef een antwoord