“Nou”, merkt de kinderarts op, “jij bent gespierd. Je lijkt wel een jongetje.” De man had me geen groter compliment kunnen geven. Verlegen haal ik een hand door mijn kortgeknipte haar om daarna snel mijn spijkerbroek en sweater weer aan te trekken. Onderweg naar mijn klas lach ik van oor tot oor. In het speelkwartier ren ik met de jongens om het hardst over het plein. Na school voetbal ik op straat met de buurjongen. ’s Avonds speel ik met mijn broer dat we ruimtevaarders uit Star Trek zijn. Met poppen speel ik nooit. Mijn jongere zusje heeft een opmaakpop, maar ik ben wars van make up en haarvlechtjes. In de schoenenwinkel trek ik een paar sprintjes. De schoenen waar ik het beste op kan rennen kies ik. Als ik nu de foto’s van toen bekijk lijk ik wel een jongen. Een jongensachtig meisje.

Van onze drie zonen is de middelste het meest meisjesachtig. Hij houdt van blinkende ringetjes, roze zonnebrillen. Als ik met hem een dag naar de stad ga om kleren uit te zoeken is het feest. Eindeloos kijkt hij voor de spiegel of de kleren hem staan. Hij is de enige die iedere ochtend zorg besteed aan zijn kapsel, gel erin, kammen, kuif omhoog of toch naar rechts. Inmiddels is hij tien en heeft hij de grenzen tussen meisjes en jongens al een paar keer gevoeld. Sinds hij uitgelachen is om zijn roze zonnebril doet hij hem niet meer op. Onder paardrijden is hij uit omdat hij gepest werd door zijn klasgenoten. Paardrijden is namelijk een meisjessport.

Ik kijk rond in zijn klas en zoek naar het type meisje dat ik zelf was. Geen meisjes met kort haar. Wel veel rokjes, laarzen, oorbelletjes en sjaaltjes. Echte meisjes.

Meisjesachtig en jongensachtig, wat hoort en wat kan echt niet. Ga je de grens over, dan word je uitgelachen. Niet ieder kind is daar tegen opgewassen. Ik heb het gevoel dat het bij mijn kinderen nog scherper leeft dan in mijn jeugd. Nooit heb ik het gevoel gehad dat mijn klasgenoten mij raar of anders vonden. Had ik roze, lange haren of rokjes nodig om erbij te horen? Niet dat ik me herinner. Werd ik vreemd aangekeken omdat ik graag handje drukte met de jongens?

Voor de spiegel op de slaapkamer kijk ik naar mijn naakte lichaam. De gespierde armen zijn weg. De littekens op mijn buik verraden de zwangerschappen. Al lang niet meer het lijf van een jongetje maar dat van een vrouw. Ik voel me thuis in dit lichaam, heb de lusten en de kracht van het vrouw zijn ontdekt en wil niet meer zonder. Lange haren tot op de schouder. In de kast staan vrouwelijke laarzen met hoge hak. Ondanks dat ik ooit zo jongensachtig was. Of misschien wel dankzij die mooie jaren, waarin ik kon zijn wie ik wou, niet vrouwelijk of mannelijk, roze of blauw, maar mezelf, onschuldig onzijdig.


17 reacties

LouisP · 19 oktober 2010 op 07:17

Silvia1,

‘k heb het gelezen en na de laatste alinea direct weer. De 1ste alinea wordt dan ineens wel érg bijzonder.
Maar de laatste alinea is wel heel erg mooi..

en deze zin:
“Ik voel me thuis in dit lichaam, heb de lusten en de kracht van het vrouw zijn ontdekt en wil niet meer zonder.”

is prachtig..

Ik zíe je rennen….Silvia1!

gr.
Lowie

Fem · 19 oktober 2010 op 07:40

Erg mooi Sylvia!

Schorpioen · 19 oktober 2010 op 11:15

Je hoopt inderdaad dat kinderen lekker zichzelf kunnen zijn. Schrijnende verhalen zijn het als dat niet lukt.
Ik kreeg het van de week nog even met iemand over Termeulen Post, het teloorgegane postorderbedrijf waar indertijd een groot deel van mijn outfit vandaan kwam.
Dat is ook columnmateriaal! Niet dat ík zielig was met dat shirt dat iedereen droeg, nee degene die de moed had er wat van te zeggen…

Termeulen Post! Doen! Het maakt je sterk.

De zin: “Onder paardrijden is hij uit”, is niet goed gekozen. Want “uit” kan hier zowel; “gestopt” als “niet in” betekenen. In de context van de column had dat ook je bedoeling kunnen zijn.
Beter had geweest: “Met paardrijden is hij gestopt.”

En over paardrijden nog het volgende:
Mijn dochter hoop ik het volgende rijtje bij te brengen:

Wat doet het hondje?
Waf
Wat doet het poesje?
Miauw
Wat doet het paardje?
Ktjing!

pally · 19 oktober 2010 op 11:16

Mooi, Sylvia! Je maakt goed duidelijk dat ondanks hedendaagse vrijheid en openheid en minder taboes, er wel degelijk een grote groepscontrole is. Nog wel meer dan vroeger zelfs, moeten jongens en meisjes aan de stereotypen voldoen. Anders worden ze gepest of zelfs buitengesloten.
Zou dat het gevolg zijn van de media?
Alleen heel sterke karakters zijn tegen groepsdruk bestand.
Zelf heb ik jarenlang faalangstreductietraining gegeven aan leerlingen van de middelbare school: Vaak juist leerlingen met veel eigenheid, zoals jouw zoon.
Mooi, de paralel die je trekt met jouw jeugd-jongensachtigheid. Dat verhaal zal hem ook best aanspreken. :wave:

groet van Pally

SIMBA · 19 oktober 2010 op 12:37

Ow jeeeee, wat akelig herkenbaar! Ik was een echt schoffie vroeger maar tegenwoordig een behoorlijk aangepaste vrouw 😀 met een zoon die op de basisschool meisjesachtig was; lang haar, lief karakter en niet stoer. In de puberteit echter, is hij het transformeren tot een echte man!

lisa-marie · 19 oktober 2010 op 15:55

niet herkenbaar voor mijzelf maar wel voor mijn kleine man.
Nu pas is echt iets voor meisjes maar jaren was hij zichzelf.
Van het geheel heb ik van die laatste ziin het meest genoten.

LouisP · 19 oktober 2010 op 16:29

Schorpioen,
kritiek is goed, complimentje is goed..maar ‘k snap niet dat je de ruimte onder andere columns gebruikt om iets van jezelf te vertellen. Of grappig te zijn…’k geloof niet dat iedereen die hier een column plaatst daarvan is gediend.

jij schrijft dat het beter IS om ‘met paardrijden is gestopt’te schrijven. Wel ‘ik vind dat niet, en ik vind ónder het paardrijden is hij uit’ beter, veel beter..heeft meer inhoud. En misschien hebben mensen die paardrijden en daarvan verstand hebben nog wel een ander en beter idee..
gr.
Louis

Frans · 19 oktober 2010 op 16:56

Mooi verhaal laat ik dat voorop stellen, maar wie weet is je herinnering mooier dan het was.
Ik vind geheugen soms een erg verwarrend iets. Vooral als ik me een gebeurtenis totaal anders herinner dan iemand die – dat weten we alletwee nog zeker – er ook bij was.

DreamOn · 19 oktober 2010 op 17:22

Ik denk, dat wij het vroeger makkelijker hadden. Als ik kijk naar mijn dochter, zij durft amper kleding te kopen, als de dood dat ze de plank misslaat.
Ze gaat per voorkeur winkelen met mij, maar ze koopt pas echt iets, als er minstens drie vriendinnen meegaan, want dan weet ze zeker dat ze ‘in’ is.
En dan hebben we het nog niet eens over te jongens – of te meisjesachtig.
Mooi neergezet, deze column!

Avalanche · 19 oktober 2010 op 17:24

Wat kan ik nog toevoegen? Alles en meer is hierboven al geschreven. Ik houd van je schrijfstijl en ik heb opnieuw genoten van deze column; de laatste alinea springt er wat mij betreft uit. Ontroerend mooi.

Ontwikkeling · 19 oktober 2010 op 19:17

Erg mooi, DO… stoer en toch kwetsbaar geschreven. Je weet in deze column verschillende sferen te scheppen. Vind ik knap…

Excuseer Sylvia1… mijn reactie is natuurlijk op het stuk van jou….
Ont-Alzheimer

sylvia1 · 19 oktober 2010 op 20:57

Hee jongens… 😉
Bedankt! En leuk dat het herkend wordt. Ik vind ’t ook raar, we leven toch in een wereld waarin vrouwen hun mannetje moeten staan en mannen worden aangemoedigd hun vrouwelijke kanten te laten zien.
Wat Frans zegt, daar heb ik ook aan gedacht, misschien waren de grenzen er in mijn jeugd wel maar herinner ik het me gewoon niet.
Heel erg bedankt voor de mooie reacties!!

Mien · 20 oktober 2010 op 00:15

Mens maak je niet druk …!!! 😀

Mien (comes in colours everywhere)

Schorpioen · 20 oktober 2010 op 11:46

…6, 7, 8, 9 10. 😉

arta · 21 oktober 2010 op 08:51

Sylvia, wat een prachtige titel!

Jij schrijft steeds beter!!

Anti · 21 oktober 2010 op 15:33

beetje laat, maar wel een oprechte: prachtig Syl!!!! Zo raak beschreven.

LouisP · 30 juli 2011 op 21:57

Hoi Silvia 1,
‘k ben nog eens wat aan het nalezen. Verdorie,
ook deze column blijft goed hoor!

In de schoenenwinkel trek ik een paar sprintjes. De schoenen waar ik het beste op kan rennen kies ik. Als ik nu de foto’s van toen bekijk lijk ik wel een jongen. Een jongensachtig meisje.

L.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder