Het is zondag. Mijn vriend en ik zitten in mijn autootje dat ik een paar maanden voor de echtscheiding heb gekocht. De routeplanner wijst ons de weg, maar ik ben desondanks knap nerveus. Ten eerste leer ik nu pas écht autorijden, sinds ik in de stad Rotterdam woon. Heel wat anders dan rijden in een dorp. Ten tweede ga ik voor het eerst weer naar de kerk. Eigenlijk wilde ik niet, maar het zal wel moeten. Anders raak ik mijn baan kwijt.
Eigenlijk heeft ze nooit over haar gesproken. Intimi wisten van haar bestaan, maar er werd altijd over gezwegen. Ook zij bracht haar weinig ter sprake. Er was wel een wekker, eigenlijk een biologische wekker, die ieder jaar rond dezelfde tijd afging, namelijk rond de tiende van april.
Karma. Ik weet zeker dat niet bestaat. Ik drink, rook en verslind ook geen talloze jongens, maar krijg ik iets terug? Daarop kan ik kort zijn: nee.
Een van de eerste keren dat ik het besefte, was toen ik voor het eerst bij een zogenaamde cardioloog zat. Een cardioloog die lachte om een waardevolle aanwijzing van mijn moeder, blijkt achteraf. Als het al zo goed als te laat is. Ik ga weg zonder een diagnose die ergens op slaat, om vele maanden in twijfel te zitten over wat ik nu wel heb.
Zij loopt de trap af die ik net op wil lopen. Haar gezicht ziet eruit alsof ze gehuild heeft. Ik knik en vraag haar hoe het met haar man gaat. ‘Ach wat zal ik zeggen, hetzelfde”, mompelt ze zacht en ik loop maar met haar mee naar beneden, haar gezicht staat op totale leegheid en ik wil weten wat er aan de hand is. Het verdriet van de vrouw snijd mij door mijn ziel. We zijn dan wel buren maar blijf in hemelsnaam mens tegen elkaar.
Kleine meisjes hebben grote wensen. Zo had mijn dochter jarenlang de ambitie om later als prinses door het leven te gaan. Naarmate ze ouder wordt, veranderen haar carrièrewensen. Met leeftijd komt het besef van realiteit en passen dromen zich aan, aan de mogelijkheden die haalbaar lijken. Op haar verlanglijstje staat nog steeds een toekomst als kunstenares en dierenarts, maar ziet ze zichzelf niet meer als balletdanseres. Sinds ze een broertje heeft, is ook het moederschap een optie geworden. Wel wil ze als moeder kunnen blijven werken dus wordt er nagedacht over een potentiële vader. Wie denkt dat dit romantisch is, komt bedrogen uit.
