Even naar de dokter. Wratje weghalen aan de binnenkant van mijn pols.Dat ding zit er al een paar jaar en van de poen die ik betaalde aan middeltjes om die wrat weg te krijgen had ik inmiddels met gemak een kleine boerderij kunnen aanschaffen. Of een jacht van dertig meter.
Even met de Tweede Kamer gebeld: “Goedemiddag, Oplopers hier. Hoe halen jullie het in je hersens, om krakers te verbieden. Zijn jullie helemáál gek geworden?” Doodse stilte aan de andere kant van de lijn. Dus ik vervolgde: “Die krakers doen hartstikke goed werk voor de maatschappij hoor. En hun werk vergt jarenlange oefening. Dacht u soms dat dat eenvoudig was, dat kraken?”
In de ruim veertig jaar dat ik in de gezondheidszorg werk, heb ik van verpleegkundigen uit het werkveld de meest vreemde verhalen gehoord. Ik zal hiervan een kleine bloemlezing geven. Op de voorhand zeg ik, dat deze gebeurtenissen (jaja) in vele ziekenhuizen voorkomen. Het geloofwaardigheidsgehalte is hier niet mee gediend.
Dus ik ging er heen. Ik kom er aan en ga binnen en zeg hallo. Zij zegt ook hallo en schrijft gestaag verder met waar zij mee bezig is. Mij aan mijn lot overlatend. Vrij als ik ben neem ik plaats, zonder dat ik hiervoor word uitgenodigd. Mijn handen vouw ik over mijn welgevulde pens en ik wacht geduldig haar vragen af.
Christine staat op en loopt naar de keuken. Uit het keukenkastje trekt ze een rol beschuit en probeert die met de nagel van haar duim te openen. Maar tevergeefs. Ze zoekt naar de schaar, maar kan die nergens vinden in de la waar deze normaal gesproken ligt. Terwijl ze de keuken doorloopt op zoek naar de schaar, blijft ze proberen om met haar nagel de verpakking te openen. Uiteindelijk lukt het, luttele seconden voor ze de schaar bovenop de magnetron ziet liggen. Christine pakt de schaar en bergt hem op in de bestekla.
