Beste God,
Kunt u zorgen voor de herinnering aan een groot huis met rozenstruiken er omheen? Zo’n lichtgele villa waarop altijd zonlicht valt. In de openstaande tuindeuren wapperen lange gordijnen in de wind. Mijn vader is dokter met een praktijk aan huis en we hebben een dienstbode.
Net voor ik mijn onderzoeksbureau binnen wil lopen word ik begroet door twee dames. Allebei een jaar of vijfentwintig. Ze lijken sprekend op elkaar. Tweelingen. Geen twijfel mogelijk.
‘Dag meneer Paco, ik ben Hannie,’ zegt één van de dames.
‘En ik ben Jannie,’ zegt de ander.
‘Is het werkelijk??,’ vraag ik. Ik dacht echt dat ik alles al had meegemaakt.
Vrijdagavond na het eten zou ik m’n zoontje voor het weekend naar z’n vader brengen. We waren onderweg naar buiten toen ik bij de voordeur in de deuropening bleef staan om wat vuil met m’n voet weg te vegen. Ik steunde met m’n linkerhand tegen de deurstijl toen ik ineens iets voelde. Razendsnel draaide ik m’n hoofd om en zag uit m’n ooghoek dat m’n vingers aan de schanierkant tussen de deur zaten, die op dat moment werd dichtgetrokken door m’n vriend.
Als ik zie dat ze weer met natte gaasjes mijn lippen bevochtigen wil ik ze zeggen “Hou er nou maar mee op, ik proef toch al niets meer”. Maar ach, de bedoeling is goed maar toch ook voor mij irritant. Ik kan het zelf wel, ben geen baby!!
Het nieuws sloeg in als een bom. Ik had mijn tweede biertje van de avond net geopend, zat in mijn eentje voetbal te kijken toen de telefoon ging. Een van mijn beste vrienden kwam aan de bel, en hij had slecht nieuws. Misschien moet ik zeggen verdrietig nieuws. In elk geval, er zijn geen woorden voor….
