Een soort vader, figuurlijk!
Ben ik me daar even drie slagen in het rond en een klap op de triangel Huh!, maar de trap zegt BOEM!! geschrokken!!!
Ben ik me daar even drie slagen in het rond en een klap op de triangel Huh!, maar de trap zegt BOEM!! geschrokken!!!
Vijf jaar geleden is het inmiddels alweer dat je tijdens het borstkanker onderzoek eruit gepikt werd. Vijf jaar geleden dat je geopereerd werd, en dat je lymfeklieren verwijderd werden. Vijf jaar geleden dat we te horen kregen dat alles onder controle was en dat er geen uitzaaïngen gevonden waren. Vijf jaar geleden inmiddels dat we je dapper door de periode van de bestralingen heen zagen gaan. Dat alles was slechts vijf jaar geleden…
Wij bleven voor haar thuis. Sjoukje.
De dubbele Rittbergers, Lutzen , Axels en Salchows, we lustten er wel pap van. Gezegend met een goddelijke, solide, oer-Hollandse gestalte, geschraagd door een onderstel waarmee ze de hele wereld aankon, wist ze ons jarenlang aan de buis te kluisteren. Samen met de stukken fragielere Joan die voor ons, jongetjes, zonder meer doorging voor een lekker wijf. Of dat werkelijk zo was, weet ik nu opeens niet meer zo zeker.
Sodeju, glipt ie mij voor. Hel en verdoemenis, geen euromuntjes bij me. Moord en brand, verboden te parkeren! Godsakker, ligt hier nu wéér de straat open? Ha, daar is een gaatje … shit … een boom! Potverdikke, nu parkeert die trol wéér recht voor mijn deur? …. Herkenbaar? U heeft last van een parkeerprobleem.
In mijn tijd (alsof ik een half bejaardenhuis hoor) was de arts en de specialist de autoriteiten die over je gezondheid waakte. Had je een speciale behandeling nodig om je levenskwaliteit op peil te houden, dan schreef “de Pil” een knappe verwijsbrief naar een specialist. Deze specialist deed dan alles wat mogelijk was om je behandeling succesvol te kunnen uitvoeren. Klaar is de patiënt!!! Het ziekenfonds kostte toen ook geld maar een groot gedeelte zat in je salaris verwerkt en verder was er niets aan de hand.