Wie het wint…

‘Gefeliciteerd. U hebt level 12 bereikt.‘, schreeuwt mijn beeldscherm in vuurrode letters. Snel bekijk ik mijn reserves. Gezondheid staat op tachtig, er zitten vijftig gouden munten in de beurs en het energiebalkje geeft tien procent aan. Shit, dat wordt weer lastig. In de vorige niveaus heb ik dus teveel over het hoofd gezien. Mijn computer begint te ratelen. Uit ervaring weet ik dat een nieuwe opdracht mij wacht. “Dit is uw laatste kans. Aan het eind van dit level dient u uw kind te vinden met voldoende gezondheid om met hem te kunnen delen. Vind Psycho en ga het gevecht aan. Wie het wint, krijgt het kind.”

Plots sterven

Hij telefoneerde mij. Zijn stem klonk oud, maar hij sprak met het accent van de zon.
Zijn Frans accent had niets te maken met Parijs. Hij sprak Frans met dat heerlijk zuiders accent dat zo Italiaans klinkt.
U heeft het accent van Fernandel, zei ik in het Frans.

Een Winterse Liefde. (slot)

Wat had hem opgewonden? Hoe zou ze eruit gezien hebben? Schijnbaar achteloos had ik wel eens een Nieuwe Revue uit het rek bij een kiosk gepakt en hem van achteren naar voren doorge­bla­derd. Meiden keken me met grote vochtige ogen aan.