De verwerking van een aanrollende tsunami in het hoofd van een gewone gezonde man op vakantie

De gewone gezonde man is weer op vakantie. Deze keer heeft hij zich in de buik van een grote metalen vogel vijftienduizend kilometer van huis en haard laten vervoeren naar een tropisch eiland en een imitatie-authentieke palmhut op een strand betrokken. Zijn cheques heeft hij ingewisseld voor schelpen van verschillende grootte en kleur die binnen het Tropical Dream Paradise als betaalmiddel fungeren. De plaatselijke autochtonen lachen zich hier rot om en doen het gewoon met Amerikaanse dollars.

Onder de appelboom

‘Zijn dit asperges, Coba? Het benne net breinaalde.’ Ik hoor en zie het mijn opa nog zeggen. Omringd door de immer hetzelfde gerangschikte kapot gepoetste zilveren peper-, zout- en maggicombinatie. Links de peper, rechts het zout en de maggi iets uit het midden, neigend naar het zoutvaatje. Met opa daarachter dan. Zo stond het die dag, de dag daarvoor, de week daarvoor en waarschijnlijk ook 60 jaar daarvoor in diezelfde opstelling op zijn kinderstoeltje uitgelijnd. En dat is inmiddels 95 jaar geleden.

Ik heb eindelijk vijf minuutjes tijd…

oktober, Baranya, Hongarije

Lieve Ann

Ik heb eindelijk 5 minuutjes tijd kunnen vrijmaken om een paar regels aan je te schrijven. Vergeef mij het vreselijke ruitjespapier, maar ik kon op dit moment niets beters vinden. Alles zit nog in de verhuisdozen in een verhuiswagen die op dit moment nog in Nederland staat.

De stille kracht

Mei 1997. Ik ben 32 jaar. Mijn vader is net overleden en een paar weken daarvoor ben ik verlaten door mijn partner. Moe, verdrietig en leeg sta ik op Utrecht Centraal op de borden te kijken hoe laat mijn trein naar Leiden Centraal zal vertrekken. Als vanuit het niets staat hij plotseling naast me. Een Hindoestaan. Hij is gekleed in een lange witte jabador en vraagt mij met hem mee te gaan.