Het zat er al aan te komen. De postbode bij ons in de wijk rijdt sinds enkele weken met een aanhanger achter zijn fiets. Iedere ochtend doet hij mijn adres als eerste aan om zijn vracht te lossen. Zodra ik hem zie komen duik ik weg achter een gordijn en zie hoe hij met een verbeten trek om zijn mond de oprit oprijdt. Met priemende ogen richt hij zijn norse blik door het zijraam en zoekt een slachtoffer om zijn ergernis op te projecteren.
Vanaf de dag dat hij in haar leven kwam transformeerde zij van een sterke, stralende vrouw in een hoopje ellende. Volgens haar was alles te wijten aan haar gebrek aan ‘relatieconditie’. Op korte termijn was haar prijs hoog, maar zij beloofde zichzelf en mij dat ze later zou zegevieren. Niet wetend dat zij te maken had met een man die uit twee persoonlijkheden bestond, streed zij haar eenzame strijd.
Godverdomd, het regent alweer hoor. En ten tweede moet ik eens leren om normaal een log te beginnen, want ik heb nu al zo vaak God vervloekt dat hij me nu met regen straft, net wanneer ik weer nodig de stad in moet. Ik heb nu twee keuzes: snel gaan bidden om mooi weer en mij dus bekeren of me laten verregenen tot grote ergernis aan toe. Dus ik gooi mijn jehova imitatie mantel van me af en ren naar buiten en schreeuw nogmaals naar de hemel: Godverdomme, pokke regen! Valt dit onder Godslastering?
Het sleept al jaren voort. Jaaaaaren. De faktuurterreur van Planet Internet. Fakturen voor iets wat niet bestaat. Daar kun je wat aan doen. Zou je denken…
Na acht weken op het eiland Curaçao, mag ik me ingezetene noemen. Lekker belangrijk zul je denken, maar voor mij was het heel wat, en ging er ook heel wat aan vooraf.
