Vorige week werd ik wakker met kiespijn. Linksboven, helemaal achteraan. Het trok door naar mijn kaak, naar die spier die daar zit. Het voelde alsof ik de hele nacht mijn kiezen stijf op elkaar had liggen klemmen. Ik verwachtte dat de pijn in de loop van de dag wel zou wegtrekken, maar in plaats daarvan werd die alleen maar erger.
Net begin ik me een beetje thuis te voelen in de sociale media, blijkt dat de handrem er fors op moet. Het vroegere briefje achter het voordeurraam ‘mellukboer, we sijn van 1 juli tot en met 15 juli op fakansie’, is inmiddels vervangen door een bericht van dezelfde strekking op Facebook en Hyves, met begeleidend fotomateriaal.
Terwijl ik in de bibliotheek op zoek ben naar een boek voor de leesclub, valt me een stel jonge meiden op dat speurend de kasten afgaat. Hun manier van doen doet vermoeden dat de gang naar de bibliotheek niet een wekelijks gebeuren is.
Een van de dames is met een opdracht bezig zoveel is me duidelijk. Ik kan het niet laten om ze af te luisteren en stop mijn eigen zoekactie.
Waar is de tijd gebleven dat je gewoon voor het groene stoplicht kon blijven wachten? Je zit diep in gedachten en merkt net dat het licht alweer rood is geworden. Je kijkt in je achteruitkijkspiegel en zucht opgelucht, gelukkig stond er niemand achter me te wachten. Nou ja, volgende ronde dan maar weer. Geen haan die ernaar kraait. Maar dat is verleden tijd….
Tourbusjes. Wedden dat u nu denkt aan beruchte verhalen over schaamteloze zuippartijen, zwetende rock’n roll feestjes en vergeet ook de drugs en het minnespel niet. Helaas (pindakaas)/gelukkig (pukkig) (schrap wat niet past) – is het hier veel min. Terwijl heden ten dage eveneens duizenden bandjes, singer-songwriters en andere artiesten van podium naar podium racen, vertoeven wij – rijdend aan slakkentempo, mede mogelijk gemaakt door het tilt slaan van een GPS, het zonder internet vallen, de deficiëntie van een landkaart en ignorantie van de chauffeur – ergens op de grens België – Frankrijk. Begint goed.
