Elk voorjaar gebeurd het weer bij mij. Vraagstukken die in de winter werden opgelost in het knapperige geknetter van een haardvuur, dienen zich rond april/mei weer in vol ornaat aan. Mijn meest prangende vraag deze lente is toch wel of Sinterklaas van pindakaas houdt. Voor veel mensen is Sinterklaas een typisch Nederlandse held en dat soort mensen schijnen groot te worden door (of met) pindakaas.
Jaren geleden werd ons met een koninklijk gebaar aangeraden om met bomen te gaan praten. Dit kwam toch wel een beetje vreemd over bij de gewone burgerman. Bomen staan als zwijgende getuigen van de gebeurtenissen uit onze geschiedenis de omgeving gade te slaan. Zij verbreken nimmer hun zwijgen over sappige details die voor het nageslacht verborgen blijven.
Ik wil onsterfelijk zijn. Ik wil langer leven. Hoe ga ik dit aanpakken? Uren heb ik lopen peinzen, hoe om langer te leven. Eindelijk ben erachter gekomen hoe ik langer kan leven. Misschien jij ook al?
Wie de dader ook was: hij is overgehaald. Voordat de knallen wegstierven, oefende een vinger acht keer druk uit op de trekker van een 9 mm pistool. Bedoeld om te vuren en twee levens te nemen. De terugslag opgevangen, terug naar af. Richten, vinger om de trekker, langzaam druk uitoefenen en afvuren.
“Goedemorgen juffrouw, mag ik een retourtje Hilversum Noord, aangetekend met bericht van ontvangst?” De lokettiste op het station keek me verbijsterd aan. Dan maar even bij een van haar collega’s langs: “Hebt u tien postzegels eerste klas naar Helmond Brandevoort?” Glazige blik. En ik bedoelde het zo goed: ik wilde ze alleen maar even laten wennen aan hun toekomst.
