Vrijdagavond. Kees fietst naar het werk. Hij heeft er niet zoveel zin in vandaag. Maar plicht roept. Langzaam stromen de arbeiders op het industrieterrein de poorten binnen. Het distributiecentrum waar Kees werkzaam is ruikt naar meel, verpakkingsmateriaal en weeë zure lucht. Snel stopt hij zijn kaart in de prikklok en bergt zijn jas op. Door de grote speakers in de megahal klinkt Skyradio. Hol en leeg. De muziek zal zich vannacht herhalen. Moonlight shadow. Wel drie keer.
Langzaam kwam de trein tot stilstand op een plaats waar dat niet gebruikelijk is. Meestal een slecht voorteken. Vrijwel onmiddellijk begon een man enige zitplaatsen verderop luidkeels zijn ongenoegen kenbaar te maken. De felheid waarmee hij zijn woorden uitsprak en de kreet “geld terug!” zeiden genoeg over zijn humeur.
Een tijdje geleden zag ik ineens het nut van netwerken in. Gewoon op de juiste plaats op de juiste tijd met de juiste persoon aan de praat raken. Dat overkwam me toen ik een paar weken geleden op een feestje met een wildvreemde aan de praat raakte. Van het één kwam het ander en voor ik het wist was ik uitgenodigd voor een persreis naar Madagaskar. Want diezelfde ochtend had dagblad Metro afgezegd en was er dus een plaatsje over. Leuk! Jaaa! Euh. Of niet? Misschien.
Het is net half vijf geweest. Ik sta op. Vandaag is het 21 juni, de zonnewende. Ik ga vandaag bij zonsopkomst bij mijn krachtpunt in de duinen mediteren. Ik zal daar later vandaag nog een aantal keren terugkomen om hetzelfde te doen. De energie van vandaag wil ik bewust ervaren, bewuster nog dan op andere dagen.
Zie hem eens lopen door dat mulle zand. Met die platte poten van hem. Totaal gedesoriënteerd scharrelt hij wat rond bij een achtergelaten picknickmand. Bijt zijn snavel stuk op een leeg blikje cola. Een vreemde gewaarwording is het. Een keizerpinguïn op het strand. Je denkt vrijwel meteen dat er dan iets niet klopt. Alsof je een labrador tussen twee portiekflats achter een koolmees aan ziet vliegen. Dat idee. De beelden van de eenzaam waggelende pinguïn op de zanderige oever van Nieuw-Zeeland gaan de hele wereld over. Happy Feet noemen ze hem.
