Overal roze, roze en nog eens roze. Stampende oude discomuziek golft door de straten. Het éne liedje loopt oorverdovend vermengd over in de volgende jaren-tachtig-hit. Lampjes, toeters, bellen, mensen. Allerlei soorten mensen. Veel zijn er vrolijk dronken, sommigen volledig de weg kwijt.
Janneke kijkt liefdevol naar Annabel, die geconcentreerd met een tekening bezig is. “Het wordt al een grote meid.” Ze is gelukkig. Toegegeven, ze had het er moeilijk mee gehad toen Henk tegen de afspraken in weer langere ritten moest gaan maken. De banen liggen in het vervoerswezen nu eenmaal niet voor het oprapen, dus Henk had geen keus toe het hem werd gevraagd. “Kan ik hem vertrouwen?” had het door haar hoofd gegonsd. Henk had zich van zijn beste kant laten zien, dat is waar. Een voorbeeldige echtgenoot en een toegewijd vader. En stapje voor stapje was ze het vertrouwen in hem aan het terugkrijgen. Hij belde iedere avond, voordat Annabel ging slapen en dan nog later als Janneke al met een boek in bed lag.
Volgens goed gebruik had Henk vanmorgen nog even de mosselpan uitgelikt, voordat we onze vakantiestek verlieten. Ik was dus goedgemutst de ferry op gewandeld. Toen stroomde het vol met motormannen. Ik herinnerde mij vervlogen tijden. Toen ik, als ik mij op zaterdagavond verveelde, met een te kort rokje en doorkijkblouse het clubhonk van de Westfriese Motorclub binnenmarcheerde alsof het de snackbar om de hoek betrof:”Honderd gehaktballen met hete saus, graag.” Echte motorrijders zijn bikers, met Jack Nicholson en Henry Fonda als lichtend voorbeeld.
Als fervent natuurliefhebber volgde ik dit voorjaar met veel plezier afleveringen van ‘Vroege Vogels’. In een ervan kwam de egel aan bod. Nu ken ik de platgereden versie beter dan de vlooienbaal zoals die zich in levenden lijve voortbeweegt. Maar wat een geinig en intrigerend beestje is die egel eigenlijk! Razendsnel scharrelt het een kostje bij elkaar dat onder meer bestaat uit slakken. En laten we er daar nu zat van in onze tuin hebben.
