‘Schapen zijn het. Stuk voor stuk. De een nog beïnvloedbaarder dan de ander. Allemaal bang om uit de toon te vallen. Maar zelfstandig denken, daar hebben ze nog nooit van gehoord. Of nooit aan gedacht. Daar zijn ze dan weer te schaapachtig voor en niet zelfstandig genoeg. Helaas.’ ‘Laten we daar op drinken,’ besloot mijn compagnon, waarop we onze glazen triomfantelijk tegen elkaar klonken. Als misantropen onderling deden we ten slotte niet voor elkaar onder.
Heel even draait de wereld om ons heen door, maar staat Nederland even stil. Kranten, televisie, radio en gesprekken bij de koffieautomaat, ze gaan allemaal over één ding. Heel even weet heel de wereld dat de hoofdstad van Amsterdam Nederland is.
De gespierde man neemt een aanloop, grijpt de carbonstok stevig vast en zwiept met een wapperende korte broek tot halverwege over het water. Hij klimt snel omhoog en blijft dan in het midden balanceren. Voorzichtig klimt hij door. Swaantsje en Dieuwke kijken gespannen mee. Hij zit hoog genoeg voor een nieuw record. Maar werkt de zwaartekracht in zijn voordeel?
Iemand vertelde me laatst dat hij bij de AA zat. Verveeld vroeg ik hem vervolgens wat hij bij de asociale apen deed en gaf hem een banaan om zijn mond te houden. Wat denken mensen wel niet? Dat ze mij ongevraagd kunnen vervelen met hun eindeloze gezever over de meest grote onzinnigheid? Mij de zenuwen kunnen ontnemen door mij te vergiftigen met hun verbale braaksel welke alleen soortgenoten kunnen evenaren?
