De gay parade onder de verkiezingen is weer begonnen. De heren en dames komen er opeens voor uit dat ze in de politiek zitten en ineens duiken ze overal op. In elk tv-programma, bij een kookcursus, op schoolpleintjes (al doet die partij niet meer mee), op de markt en soms zelfs bij de mensen thuis.
In Nederland staat democratie, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, weer in de oude kinderschoenen. De nieuwe onvolwassenheid waarmee politieke partijen in dit land gehoor hebben gegeven aan de brutale Armeense eis, om Turkse politici onder druk te zetten en kleur te laten bekennen, zegt iets over de abnominabele staat waarin de Nederlandse politiek op dit moment verkeert. Invloedrijke Armeense lobbygroepen dicteren het beleid in Den Haag lijkt wel.
Op vrijdag 22 september 2006 staat er op de voorpagina van het NRC Handelsblad, Donner mocht niet te lang bungelen. Dit is het artikel over het snelle vertrek van de ministers Donner en Dekker, door het vernietigende rapport over de Schipholbrand. Dit zal u vast niet ontgaan zijn, dus daar hoef in niet verder over uit te weiden.
Terwijl het kibbelen in Den Haag steeds maar doorgaat, iedereen zijn zegje wel weet te doen binnen en buiten politiek Den Haag, gaan de echte wereldleiders kalmpjes hun gang. Niemand durft hen tegen te spreken, zij bepalen de trends en wij als brave burgers volgen hun leiding gehoorzaam en nauwgezet. Zelfs onze politieke leiders laten zich leiden door wat zij bedenken, wat zij ons voorhouden en onder zachte dwang opdringen.
