Soms, zo af en toe, regelmatig, steeds vaker ben ik teleurgesteld in Nederland. Soms, zo af en toe, regelmatig, steeds vaker schaam ik mij dat in mijn paspoort staat geschreven: “Nederlands Staatsburger”.
Telkens ik columns lees over de verloedering van de Nederlandse taal, maak ik mij de bedenking dat de taal niet door schoolmeesters, maar door gewone mensen wordt gemaakt.
Ben drie dagen niet in mijn stamkroeg geweest maar het lijkt wel een jaar. Kroegbaas heeft het interieur van zijn kroeg ingrijpend veranderd. Ingrijpend! Het woord dekt eigenlijk de lading niet. Fundamenteel komt er iets dichter bij. Als ik ben bijgekomen van de schrik, laat ik mij ,in stille verbijstering en met openhangende mond op een kruk zakken. Zei ik kruk?? Mis! Waar drie dagen geleden nog de doodnormale, aftandse krukken rond de bar stonden, staan er nu een soort leunstoelen op aluminium poten….
Het is al weer enige tijd geleden dat een tsunami een aantal kusten teisterde. Inmiddels is eenieder overgegaan tot de orde van de dag, de gemoederen zijn een beetje geluwd. Tijd dus voor “anders” doorzagen over dit onderwerp.
