De Marokkaan

De laatste weken, of liever maanden, zijn een marteling geweest voor mijn fragiele, politiek correct hartje.
In de politiek, in de media, overal werd met de term ‘Marokkaan’ gegooid alsof Nederland was verandert in een kolonie van Marokko, wat, al zou het sociologisch misschien interessant zijn, nog niet helemaal de waarheid is.

Kontwet…

Het begint op te vallen. Al jaren is het gaande, maar eindelijk valt het ook de politiek op. De Nederlandse taal verloedert. Ze vervuilt. Ze wordt onder de voet gelopen door het Engels, maar vooral door de taal die tegenwoordig door de jeugd wordt gehanteerd. Het SMS en het MSN beginnen steeds meer terrein te winnen op het ABN, zullen we maar zeggen.

Kut

Op mijn werk is weer iets nieuws geïntroduceerd: feedback. En dan niet op de persoon, maar op de inhoud. Zo kreeg ik laatst commentaar op mijn vocabulaire.
Dat ging ongeveer zo:
“Eh, ik waardeer je erg als collega en als mens, maar ik zou je er graag op willen wijzen dat je nogal vaak, eh, kut zegt.”
“Wat zeg je?”
“Ehm, kut.”
”Oh, kut! Zeg dat dan meteen.”

Respect, Fatsoen, Normen en Waarden

Ik moet u iets bekennen: Ik heb geen oranje polsbandje. En ik ben ook vast van plan er geen aan te schaffen. Zo, dat is eruit. Wat betekent dat voor mijn imago? Word ik nu vies aangekeken? Misschien word ik zelfs aangesproken op mijn respectbandje-loze pols. Word ik een paria, een uitgestotene, “weer zo eentje die geen respect heeft”?

Billen en Blaren

[i]Net goed![/i]
Geuren zijn sterke impulsen voor herinnering. Een klein vleugje aardbeienkauwgom verandert mij bijvoorbeeld zo weer in die vlecht van vijf jonge lentes, die een pakje kauwgom jatte bij de lokale super en deze terug moest brengen onder toeziend oog van moeders en het gehele dorp, dat er schande van sprak. Het leek een zware straf, buitenproportioneel voor die paar Hubba Bubba’s die me toch heel hard toeriepen dat ze mij nodig hadden om de mooiste, grootste en hardst knallende bellen te blazen.