De dood van Theo van Gogh heeft een aantal onmiskenbare problemen van de multiculturele samenleving, op een pijnlijke manier, blootgelegd. Nederland is terecht boos en verdrietig, maar ietwat selectief verontwaardigd. De aanslag op het leven van Van Gogh hing al een tijdje in de lucht, laten we eerlijk zijn.
In een helder moment, na de verslagenheid om wat er gebeurd is met lichtpunt Theo van Gogh, bedenk ik me ineens hoe prettig het kan zijn om me gevangen te voelen.
Met mijn jas nog aan, loop ik altijd even eerst naar de telefoon. Even kijken of mijn lampje knippert. Dat is het teken, dat ik berichtjes op mijn antwoordapparaat heb staan. Ik zie nu op mijn display de woorden MEM FULL. Dat kloteding zal toch niet weer naar de godverdomme zijn?
Het kamerlid Khadija Arib van de PvdA heeft het maatschappei-van-Columbus gevonden.
De wijkzuster! Dát is het. Die moet terug in het straatbeeld. Hét toonbeeld uit de tijd dat alles nog goed was. De vrouw die op haar fiets of solex door de wijk pendelde en voor iedereen een luisterend oor had. Waar is het mens gebleven?
Mijn moeder werkt bij de thuiszorg.
Meestal zijn het oudere mensen die hulp nodig hebben maar sinds kort werkt m’n moeder aan een nieuw project. In het dorp waar m’n ouders wonen is een asielzoekerscentrum.
