Even terug
Hokusai Bon (2) 9, Even terug
‘Waar ben je dan nou?’ vroeg Connie bezorgd.
Ik lag in mijn eigen bed. Wel raar zonder Connie naast me. Maar de kamer oogde vertrouwd. Ik herinnerde me vaag hoe ik hier gekomen was. Op de automatische piloot. Terwijl de straat probeerde mij te omhelzen en ik tegenstuurde met wapperende armen was ik een vagelijk bekende straat ingelopen en bij een vagelijk bekend huis uitgekomen. Zo bekend dat ik een ruitje had ingetikt en toen de deur had open gekregen. Haarscherpe gedachte: moet ik toch eens wat aan doen! Zo gemakkelijk gaat dat dus: inbreken.

