Mijn adem komt piepend en met korte stootjes. Zoals bij zwangere vrouwen tijdens de bevalling. Puffen, mevrouw!! En weer persen….ja, ja, goed zo. Komt ie!!! Nee, toch niet! Hè, jammer nou. Dan maar weer persen mevrouw.
Ik ben niet zwanger en aan persen moet ik niet denken. Ik heb pijn in mijn zij en bij elke ademhaling lijkt het of er daar een mes in wordt gestoken. Dus bel ik oom dokter. Die is er niet.
Wel een bandje met de stem van de assistente. Of ik de dokterspost maar wil bellen. Dokterspost? Jazeker, die zit 20 km hier vandaan. Moet je wel een auto hebben natuurlijk of iemand die je brengt. Heb je dat niet en is je klacht zeer ernstig , kun je beter meteen het crematorium bellen.
De dokterspost vraagt mij vriendelijk naar hen toe te komen. Mijn opmerking dat ik niet in staat ben om te komen wordt schampertjes afgedaan met wat gekuch en gezucht. “Tja meneer, daar kunnen wij ook niets aan doen. Zo werkt het tegenwoordig”
Tot tien tellen werkt tegenwoordig ook het beste in zo’n geval, hoewel ik eerlijk gezegd pas bij negentig weer wat rustiger word.
Mijn vrije radicaal Ab is bereid mij naar de dokterspost te brengen.
Een half uur later arriveren wij daar. Kreunend strompel ik, leunend op Ab’s schouder, naar binnen. Ab kijkt kwaad, maar dat komt omdat hij bezorgd is.
Begrijp ik wel. Iemand is tegen zijn bumper aangereden, heeft daar een deuk veroorzaakt en is daarna doorgereden.. Alle reden tot grote bezorgdheid.
‘Hoe vind je zoiets’, buldert hij kwaad.
‘Piep piep’, piep ik terug
‘Jezus man, doe effe normaal, je lijkt wel een rat in doodsnood. Iets meer betrokkenheid bij mijn wel en wee, zou ik zeer op prijs stellen, oké?! Het gaat hier wel effe om mijn bolide dus wil je daar wel iets meer aandacht aan schenken dan alleen dat irritante gepiep van jou?’

Ik hoef in de wachtkamer maar een uurtje te wachten waarna ik word binnengeroepen bij oom dokter die binnen een minuut een longembolie constateert..
‘Eh, meneer’, zegt hij. ‘Ik denk dat u een longembolie heeft. Dat is nogal levensbedreigend dus ik bel nu het ziekenhuis. Gaat u alvast als een speer naar de eerste hulp daar ‘
Als een speer, zegt hij. Zoals ik de dokterspost uitwaggel moet je over een brede fantasie beschikken om over “als een speer” te praten. Een lekke ballon komt dichter in de buurt.

Ab staat bij zijn auto te wachten en ik vertel hem over de longembolie. Zijn gezicht is bleek en ik zeg hem zich geen zorgen te maken.
“Geen zorgen maken?’, vraagt hij geïrriteerd. ‘Ik heb net een bon gekregen voor fout parkeren en jij vraagt mij om me geen zorgen te maken?’
‘Ik bedoelde mijn embolie Ab’, zucht ik piepend.
‘O, bedoel je dat’, antwoord de gnoom. ‘Daar maak ik mij geen zorgen over, fluitje van een cent.. Hoor maar, als je uitademt. Net of er een fluitketel staat te stomen, geestig he? .Als ik jou was zou ik weer gaan roken. Nicotine dicht alle gaten. O ja. Even iets belangrijkers, zullen we eerst effe een bakkie halen voor we naar die ziekenhut gaan? Je wilt niet weten hoe die drab in een ziekenhut smaakt.’
Ik kijk hem medelijdend aan. ‘Weet je Ab, er zijn dagen dat ik vergeet dat jouw waterhoofd tijdens de geboorte een minuut of drie zonder zuurstof heeft gezeten Vandaag is zo’n dag.’
Tijdens de rit naar het ziekenhuis denk ik na over de gezondheidszorg. Bijvoorbeeld, dat sinds mijn eerste telefoontje naar de dokter en de uiteindelijke (levensbedreigende) diagnose,3 uur verstreken is, binnen welke tijd ik al 180 keer dood had kunnen neervallen. Verder vraag ik mij af waarom iemand in een levensbedreigende situatie in een auto met een hafprimaat naar het ziekenhuis moet crossen in plaats van in een ambulance.
Lang denk ik niet na. Ik word teveel afgeleid door Ab die onderweg luidkeels mee schreeuwt met de nieuwe CD van Andre Hazes.
En terwijl hij schreeuwend de120 km-grens passeert, kijkt hij mij tevreden aan. Zoals een gorilla die net een tros bananen heeft gescoord: “Kijk niet zo chagrijnig, lulhannes. Moet je zien wat een mooi weer buiten. Piep dan tenminste de tweede stem mee, dat kun je toch wel?……”


12 reacties

pepe · 3 april 2004 op 13:37

Ik geloof je beter zwanger kunt worden Kees, dan weet je tenminste waarom je piepen/zuchten moet 😉

Beterschap en geniet van elke minuut je nog krijgt, het zijn kado-tjes. 🙂

Sarakim · 3 april 2004 op 14:00

skriek, piep, shrrriiiieeeek

kortom: geweldige column, minder leuk onderwerp voor je. Sterkte voor jou en natuurlijk ook voor de arme Ab 😉

Li · 3 april 2004 op 14:28

Een gouden column met (bijna) een zwart randje Kees!

[quote]Tijdens de rit naar het ziekenhuis denk ik na over de gezondheidszorg[/quote]

En in het ziekenhuis krijg je dan het verwijt dat je wel erg lang hebt gewacht.
Maar je leven ligt tegenwoordig in handen van de goddelozen.

Van zo’n column over de gezondheidszorg anno 2004 begint mijn bloed te koken.:-x

Li

Ma3anne · 3 april 2004 op 14:58

Blij dat we deze column nog van je kunnen lezen, Kees.

Dit zijn onverantwoorde toestanden. En Ab is ook een klojo, maar die kent tenminste zijn verantwoordelijkheden nog. 😀

Eftee · 3 april 2004 op 15:09

Heel veel beterschap, Kees.
Wel weer leuk dat je van iets vervelends weer een geweldige column maakt.

Bakema_NL · 3 april 2004 op 16:14

Gniffeldegniffel………leuke column. En helaas zit er veel waarheid in wat betreft de gezondheidszorg………….het ontbreken daaraan althans……..in Nederland.
Ooit hadden we het hier aardig voor elkaar, maar dat is in recordtempo om zeep geholpen en het lijkt er op dat het voorlopig (nooit) niet beter word.
Ik klop het af, 1 x in de 4 jaar mag ome dokter mijn oren uitspuiten…….ok ok, zijn assistente dan, ome dokter is dat teveel werk, druk als hij is is met de gezondheidszorg van vele mensen (ahum)………en dat was het dan, verder heb ik de man niet nodig. Tot nu toe ook niet voor mijn zoontje, die mijn gestel lijkt te hebben…..nooit wat aan de hand dus, nooit wat breken en zo.
De klap zal des te harder zijn wanneer ik ooit wel gebruik moet maken van onze zorg, een moment dat ooit zal gaan komen.
Maar wie weet hebben we in NL dan alles weer op de rails………en die longembolie ben jij dan ook allang weer vergeten.

Beterschap.

R@@F · 3 april 2004 op 20:13

Kees,
Zelfs als je zwak, ziek en misselijk bent schrijf je nog een puike column!!!

Groet
R@@F

Mosje · 3 april 2004 op 21:56

Verder alles goed met je Kees?

Kees Schilder · 3 april 2004 op 23:45

Dank voor de opbeurende woorden.Het gaat weer prima met mij.Eerlijk is eerlijk, ik ben in het ziekenhuis uitstekend behandeld. En wat Ab betreft;die heeft zijn eigen eigenaardige manier om zijn bezorgdheid te maskeren.Maar hij is er als je hem nodig hebt.

Mup · 4 april 2004 op 12:25

De Ab’s van deze wereld zijn zo slecht nog niet, en jouw columns al helemaal niet,

Groet en beterschap Mup.

viking · 4 april 2004 op 12:33

Met gierende longen en piepende hartkleppen gelezen…

Shitonya · 6 april 2004 op 22:12

Hoe zieker je wordt, hoe gezonder je columns 😀

Geef een antwoord