Vogel, sterren en een vrouw

We zitten op de grond van mijn kamer, luisteren naar Dead Mortal Coil terwijl het jointje de kring rond gaat. We doen zoals we denken dat we zijn. Tweedejaars Kunst en Cultuur, alternatief en vooral diep. Gretig adem ik de muziek, woorden en geuren in terwijl de wereld buiten mijn kamer langzaam vervaagt. Mijn roes spat uiteen door de scherpe blik van het kruis. Wat haat ik het als dat spookkruis me aankijkt. Drie keer heb ik de wand met dikke muurverf beschilderd en nog komt die erfenis van de nonnen er doorheen. Het klooster heeft zo haar eigen manier om te protesteren tegen de nieuwe bewoners. De trappen kraken, deuren sluiten niet, toiletten zijn altijd verstopt. Dit gebouw wil ons niet, sluit zijn fundering voor de studenten die proberen te wortelen.

Liever kijk ik naar de andere muur, waar mijn Femmes Oiseau Etoiles hangt. Licht en vrolijk ondanks de goedkope posterkwaliteit. Het mooiste schilderij ooit, en dat voor een paar Franse francs. Gelukkig hebben we nog geen teksten gekregen over Joan Miró. Over zijn kunst wil ik niets lezen, geen analyses van zijn werk, geen biografie van zijn leven. Ik ben bang dat kennis de ongelooflijke aantrekkingskracht die zijn schilderijen hebben op mij, zal vertroebelen.

Peter zucht. Arme jongen, tot over zijn oren verliefd op Melle zonder te weten of die wel op mannen valt. Er wordt bedekt gelachen. Wat denken wij? Is Melle homo of niet? We hebben geen idee, zouden het niet kunnen zeggen. Iemand weet dat hij op balletles gaat. Peter is blij, dit nieuwtje geeft hoop. [i]Hij weet het nog niet, maar morgen hoort hij dat Melle voor ballet koos vanwege een meisje.[/i]

Thom kijkt naar me. Hij is leuk. Hij neemt me vaak mee naar tweedehands boekwinkeltjes. Later wordt hij schrijver, zegt hij. [i]Over een week krijgen we iets met elkaar. Na een jaar is het uit. [/i]

[i]Ik stop met mijn studie, het is me te vaag en zweverig en vertrek uit het klooster. Mijn vrienden zijn teleurgesteld in me. We zijn toch soulmates? Tien jaar later verlies ik mijn baan en pak mijn studie weer op. Nu als moeder van twee kinderen. Bij mijn afstuderen krijg ik een mail van Thom. Hij feliciteert me. Op zijn 34e debuteert hij succesvol met zijn roman. Een prachtig verhaal dat begint met een middag in een boekwinkeltje. Ik kan me die middag nog goed herinneren. We waren toen tweedejaars. [/i]

We zitten op de grond van mijn kamer en zweven in een gewichtloze, tijdloze ruimte. Alles is mogelijk. Het gonst van de dromen en idealen. We staan niet stil bij keuzes. En al helemaal niet bij de gevolgen ervan. Ik voel me als de vrouwen van Miró, kinderlijk, naïef, speels, omringd door vogels en sterren.
Ik pak een spijker en sla die in het kruis. Femmes Oiseau Etoiles pin ik eraan.