Het stond te gebeuren. We konden er alleen nog maar op wachten. We dansten alsof ons leven ervan afhing. Op een duizelingwekkende hoogte slaakten we oerkreten terwijl de muziek onze lichamen woest voortstuwde. We schreeuwden om de fluisterende stemmen niet te hoeven horen. De fluisteringen kwamen van de boodschappers in hun doemdenkende maatpakken.
Stelling: een kunstenaar in hart en ziel zal altijd het streven hebben om zich volledig autonoom te kunnen uiten. Maar wat is autonoom? Lees: “onafhankelijk van de wil”. Bestaat zoiets wel?
Alles is veranderd in zwart en wit. Als een oude film spreidt de wereld zich voor me uit. Ik concentreer me op het moment en besef dat dit het enige is dat er is. Er bestaat geen coherentie. Noch in tijd, noch in gedaante. Ik roep naar een vogel en zuidwaarts over de woestijn kruipen mijn ogen alsmaar verder van me weg. Gedachten veranderen in kleuren en gehuld in het geel bevecht ik een zwarte panter. Mijn ogen zijn de lokker, de panter is de prooi.
In het halfduister maakte ik plannen om de kamer te verlaten. Ik stond op en reikte naar de grendel van de deur. Opnieuw een dag zonder inhoud. Opnieuw dezelfde rituelen. Dit is mijn bestaan. Alles wat het ook maar enigszins tastbaar maakt, is de illusie van een volgende dag. En zelfs dat kan niemand mij garanderen.
