De kutdag van andere mensen

Vijfentwintig minuten over acht loop ik de stationstrap af in de plaats waar ik werk. Ik baal van mijn vijf minuten vertraging. Dat betekent dat ik deze dag langer door moet werken en dus de trein terug mis. Naast mij stapt een man met baard op zijn vouwfiets. Om de een of andere reden blokkeert zijn voorwiel. De man maakt een prachtige voorwaartse salto waar menig turnster jaloers op zou worden, en land op zijn rug. Van schrik laat ik mijn koffiebeker vallen. Omstanders snellen toe en ik besluit dat het voor mijzelf handiger is om door te lopen. Anders zou ik wéér een trein later moeten nemen en daar zit ik persoonlijk niet om te springen.

Ongewenst huwelijksaanzoek

Zolang ik mij kan heugen, droom ik ervan ooit te trouwen. Hoewel, in mijn puberteit is dat wel anders geweest. Aangezien ik zo veranderlijk ben als het weer, is trouwen voor mij weer helemaal [i]hot[/i].
Vriendlief wil ook graag met mij trouwen. Zegt hij.
‘Dan zal je mij moeten vragen’ verzeker ik hem.
‘Want ik ga dat toch écht niet doen.’

Je lijkt op iemand

Regelmatig betrap ik mijzelf erop dat ik mensen met dieren vergelijk. Op zich niks mis mee. Meestal vergelijken mensen zichzelf met andere mensen. Zo van [i]He?! jij lijkt eigenlijk bestwel op Johnny Depp. Of op Dolly Parton.[/i]
Bij mij lijk je, simpel als ik ben, op een shetlandpony. Of op een eekhoorn. Sommige mensen vinden dat vreemd, persoonlijk vind ik dat ik gewoon veel van dieren houdt. En zij van mij.

Eigenlijk ben ik beroemd

[i]Co-column geschreven door doemaar88, Frank en Mien[/i]

De eerste keer kan ik mij nog goed herinneren. Met klamme handjes van het zweet wacht ik op mijn stoel. Hier heb ik de hele week naar uitgekeken en tegenop gezien.
De kamer zit redelijk vol, op de tafel in de hoek staan broodjes. Ik tuur de kamer rond. Veel verschillende mensen, geen van allen lijken ze in mij geïnteresseerd. Zwijgend kijk ik op de klok.
Ik zit hier nu al ruim vierenhalf uur. En dat voor die schamele zestig euries.

Herinnering aan Italië

Vol afschuw bekijk ik ze. Foto’s van een jaar of 7 geleden. Op de foto zijn twee meisjes te zien, elkaar omarmend op een grindstrandje aan de voet van een meertje. De achtergrond word gesierd door een mooie berg met een zwak zonnetje. Ze lachen en hebben een gebruind gelaat. Eén daarvan is mijn vriendinnetje van toen. De ander ben ik. En wat zie ik eruit. Is dat ooit mode geweest? Of had ik gewoon totaal geen smaak?