Vanmorgen met mezelf naar het winkelcentrum gefietst, want ik moest een nieuwe. Een nieuwe BH. Ik houd niet van kleding passen want dan moet alles uit. In de herfst meer dan in de zomer. De pashokjes zijn altijd te klein en het licht is genadeloos als het om je lijf gaat. Vooral als je ouder bent geworden dan je schoenmaat.
Soms heb ik genoeg van mijn eigen hoofd. Dan zit er namelijk zwerfvuil in. Herinneringen, bérgen herinneringen, voorzover je die hebt als je nog veertig moet worden. Inclusief beeldmateriaal, want ik heb een fotografisch geheugen. Verder zwerven er flarden onverwerkt leed, verdriet en trauma rond, maar ook een stukje onverwerkt leuk. Geregeld moet ik de harde schijf in mijn bovenkamer defragmenteren.
Een funderingsonderzoek moet er komen, mét rapport en snel ook. Dat vindt het mannenteam, dat bestaat uit Lief en de buurman. Het vrouwenteam, buurvrouw en ik, vindt dat het allemaal wel erg snel gaat. Offerte hier, offerte daar. Voorlopig zien wij alleen de kosten en missen we de logica van de papieren oorlog, die begonnen is.
Het is vrijdag en ik ben vrij. Dat gebeurt niet vaak. Er hangt een “to-do” lijstje, dat ik vandaag wil afwerken. Met zaken die moeten, zoals administratie opruimen en betalingen nakijken. Gelukkig staan er ook dingen op die ik leuk vind om te doen, namelijk lezen en wandelen met onze honden.
Het begon met een stukje vloerbedekking dat omhoogkwam. Het werd een vervelende bult, waar ik regelmatig mijn nek over brak. Nog iets later rolden knikkers en ander speeltuig van onze zoon nog maar één kant op, namelijk richting buitenmuur. Het leven was simpel, zoekgeraakt spul was altijd weer snel teruggevonden.
