Als ik terugdenk aan mijn vader, zie ik altijd eerst zijn ogen. Hij had indringend blauwe ogen, zoals de hemel soms heeft op een zonnige lenteochtend in maart. Helder, niet ijzig. Precies die kleur blauw waarmee de hemel dan lijkt uit te schreeuwen, dat het lente is.
Vannacht is het zover. Het is het laatste weekend van maart, dan weet je het wel. Of niet en dan kom je vandaag steevast een uur te laat. Wat is er dan? Het is de klok. Want die is vannacht een uur vooruit gezet. Of was het nu achteruit?
In elk geval leveren we een uur in dus we denken steeds achteruit (gisteren was het nog…) maar stiekum is het dus een uur later en in principe dus een uur vroeger.
Het is Valentijnsdag en mevrouw A. meldt zich. Ze heeft er al wat uurtjes opzitten. Vanmorgen al heel vroeg heeft ze al een soort van “ochtenddienst” met haar man gehad, op doktersrecept. De gynaecoloog zal straks onderzoeken of het klikt tussen de wederzijdse cellen.
Al weken heb ik me voorgenomen om nu eindelijk eens die badkamer onder handen te nemen. Schoonmaken is niet mijn hobby, toch moet het gebeuren. Soms droom ik van mijn badkamer. Dan is er ineens een bacteriefamilie onder het randje van het toilet gaan wonen, zoals in de televisiereclame. Gelukkig schrik ik vaak op tijd wakker om erachter te komen dat ik in bed lig en de badkamer minstens een deur van mij verwijderd is, zodat de rust terugkeert.
Hoera, ze doet het weer!
Nadat mijn computer was gecrashed is ze 1) gepamperd, gevoed en gepimpt. Ze heeft antivirus injecties gekregen en een leger poortwachters, want niet iedereen mag natuurlijk zomaar digitaal binnenvallen. Het poortwachtersysteem is voorzien van een multiple choice vragenlijst. Deze moet ik elke dag beantwoorden bij het aanzetten. De antwoorden bepalen, of ik mijn computersessie mag voortzetten en wat ik mag doen.
