Kauwend kijken

Op zondagochtend zijn er ‘s zomers overal vlooienmarkten in Franse dorpen en stadjes. En altijd geweldig druk bezocht. Ver van het centrum, voor zover aanwezig, staan rijen auto’s intiem aan kop en kont geparkeerd langs de weg, in afwachting van nieuwe oude lading. Hoewel de Fransen nooit trouwe kerkgangers zijn geweest, komt dit er wel erg dichtbij. Devoot schuifelen ze als pelgrims in groten getale langs de kramen.

Latrelatie

We waren twaalf en een half jaar getrouwd en zoals gebruikelijk in ons leven wisselde de financiële situatie als het Nederlandse weer. Erg krap bij kas zaten we rond die 10e juni. Het zou niet veel meer worden dan een etentje met ons gezin bij de plaatselijke Chinees. Geen feestje dus, wat eigenlijk wel tot de folklore behoorde bij onze grote familie. Vonden we geen probleem. Arm maar gelukkig.

Leedtekens

Een prachtig landschap met veel groen en wilde bloemen. Rustgevend als die gaten er niet waren. Kogelgaten die de verlaten huizen naar adem doen happen. Nog niet van de schrik bekomen. Vijftien jaar geleden is voor geweld een fractie, een seconde. En overal zwarte graven, zomaar in de heuvels opduikend. Een kapotgeschoten kerk staat ergens nog onaangeraakt na de strijd. Het dak gedeeltelijk opengereten. Alsof je ingewanden bloot ziet liggen. Het terras van een café vol mensen vlak ernaast vormt een bijtend contrast.

Jutten

Bankstellen met 70 % korting en bij elke set cadeau: een koffiezetapparaat + elektrische pepermolen + keukenweegschaal + tosti-ijzer + waterkoker + stofzuiger + broodrooster + mixer + eierkoker + strijkijzer + isoleerkan. Die walgelijk opgeblazen meubels zou ik trouwens niet eens cadeau willen hebben. Maar die kun je natuurlijk meteen bij het grofvuil zetten.

Basics

Je wilt zeven weken op vakantie en je hebt een kater van dertien. Maar ook een buurman die hem zoals altijd wanneer je weggaat, dagelijks wil voederen en gezellig aanspreken. Je overlaadt een winkelwagen met blikken en zakken kauwbrokken voor minstens een jaar. Het meisje bij de kassa vraagt of je een asiel beheert. Nee, je beheert je schuldgevoel.