De appelbomen worden knoppig, terwijl de enige pruimenboom alleen nog maar een paar vale uitgebloeide bloesems laat zien. De lucht is te blauw en ook nog omzoomd met te vette boerenwolken. Dit seizoen waar ik normaal altijd naar uitzie vloekt met mijn gevoel. Ik wil het winters kaal en guur. Dat is wat bij me hoort, ’s morgens als ik opsta en alle dingen doe die ik meestal doe, maar zonder bezieling.
Wijn vind ik lekker. Al gaat mijn gezicht na een paar slokken wit, rood of rosé al gauw blossen op de verkeerde plekken en kan ik niet meer op dan twee bokaaltjes.
Als ik aan wijn denk, krijg ik soms smaakvisioenen van lekkere soorten, zoals een tintelende Gewürztraminer of een zwoele Châteu-neuf du Pape. Maar ook kunnen mijn gedachten teruggaan naar het 25-jarig huwelijksfeest van vrienden, jaren geleden.
De Turkse tortel met zijn ranke lijf draagt vliegend stukjes tak naar een fragiele iep aan de rand van de boomgaard. Heen en weer. Heen en weer. Zijn intieme geluid klinkt schor en helder tegelijk op als hij even pauzeert. In contrast met de continuo basso van de provinciale weg. Brommerig, sonoor. Op mijn schrijfboekje mengen de koffievlekken zich met zonlicht.
Niet gek om via de zus van mijn vriendin een kruiwagen te kunnen rijden naar de Viproom op Schiphol. Daar sta je graag extra vroeg voor op. En dan neem je voor lief dat bij een klein treinstation richting luchthaven de kaartjesautomaat je giropas inslikt en het een hele tijd verdomt hem weer uit te spugen. Gelukkig dat een slimmer persoon helpt en constateert dat je voor achten niet op ‘korting’ moet drukken want de kortingskaart geldt pas na negenen. We redden het net voor de treindeuren sluiten.
