Dreingesprek

In het laatste station voor mijn eindbestemming stapt hij de stoptrein in. De tussendeur van mijn lawaaierige tweede klas cabine staat open en de coupé is nagenoeg leeg, dus hij had een stille, snelle entree kunnen maken. Maar nee, helaas. Zijn blik valt direct op mijn buurvrouw, een mooie verzorgde vrouw van rond de veertig. Ze zit naast me, niet op dezelfde bank, maar aan de overkant van het gangpad.

De naiviteit van een paardenmeisje

Na de intensieve filosofiemodule besloot de studente om de academische wereld voor twee zomermaanden te verruilen voor haar grote passie, de paardenwereld. Ze verlangde ernaar de abstracte theoretische discussies in collegezaal en kroeg te ontvluchten in de ‘echte’ wereld, moe te worden van hard werken, verstand op nul en handen uit de mouwen. Besmet met het paardenvirus, ze reed zelf al vanaf haar zevende, zocht ze werk op een dressuurstal.

Uitstap

En ineens zie ik hem zitten. Alleen, aan de grote witte tafel. Zojuist zaten er nog twaalf klasgenoten bij hem. Die rennen nu verderop, lachen, klieren, hebben lol. Maar hij is blijven zitten, alleen aan de tafel. Wat zou hij nu denken, vraag ik me af. Terwijl ik luister naar de juf die vertelt dat ze dit uitstapje nu voor het derde jaar organiseren, kijk ik naar de afhangende schouders, het piekerige haar (heb ik dat vanochtend niet gezien?) en de opgestroopte mouwen. Die mouwen, die draagt hij nu al een paar weken zo. Dat vindt hij mooi. En ja natuurlijk, als jij dat mooi vindt dan moet je dat doen.

Rattenmania

Omdat onze dochter zo graag schildpadden voor haar negende verjaardag wilde hebben we nu ratten. De jongen in de dierenwinkel vertelde haar namelijk dat schildpadden hard in de vingers kunnen bijten maar dat ratten geweldige huisdieren zijn voor kinderen. Toen hij onze dochter daarop een ritten – dat is de term voor een babyrat – in haar handen stopte, was ze op slag verliefd op deze geweldige diertjes.

Ik was eens…

Mijn zoontje is vorige week in groep 3 begonnen. Het eerste woordje dat ze tegenwoordig leren schrijven is ‘ik’. Een mooi begin, want begint en eindigt het leven niet met ik? Een bekend Grieks gebod luidt: ‘Ken uzelf’. Geen gemakkelijke opgave. Mijn zesjarige zoon kan nu weliswaar ‘ik’ schrijven en lezen, maar de ontdekkingsreis naar die ik zal zijn leven lang duren. Tenminste, dat is mijn ervaring.

Twintig minuten kanaal

Hardop noem ik de bedrijven waar ik langs fiets: de Gamma, Carpet Right, de vuilnisstort, of nee dat heet milieustraat, dat hippe reclamebureau, het kinderdagverblijf en de daklozenopvang met de Voedselbank. Ik hoop dat ik ze kan onthouden want ik wil ze gebruiken in mijn volgende column. Dan open ik met dit rijtje bedrijven om de lezer mee te nemen op mijn laatste fietstocht langs het kanaal. Iedere dag geniet ik, fietsend naar mijn werk, een portie kanaal van twintig minuten.

Waarom besteden moeders zoveel tijd aan hun kind?

Het meest schokkende boek dat ik tijdens mijn studie heb gelezen is ongetwijfeld ‘The cultural contradictions of motherhood’ dat de Amerikaanse Sharon Hays in 1998 heeft gepubliceerd. Zij vraagt zich namelijk af waarom moeders zoveel tijd stoppen in moederen. Volgens haar is dat helemaal niet vanzelfsprekend en zeker niet van alle tijden.