Lief en leed onder een olijfboom
Wanneer alle heiligen en alle doden gevierd worden (merk dat alle heiligen ook dood zijn en dus twee feesten hebben) worden de olijven geplukt.
Wanneer alle heiligen en alle doden gevierd worden (merk dat alle heiligen ook dood zijn en dus twee feesten hebben) worden de olijven geplukt.
Ik ben een keer of zeven herbegonnen aan dit waar gebeurde verhaal. Uiteindelijk heb ik me erbij neergelegd dat ik, hoe ik het ook draai of keer, er altijd als volslagen idioot uitkom.
Hieronder volgt een persoonlijk dagboek van mijn rondreis door West Canada, in juni en juli 2003.
Vancouver, zondag 15 juni 2003
Het is zover: sinds 11.30 locale tijd zijn we in Canada. En dat terwijl we om 10.30 in Nederland vertrokken:) Zoals verwacht zijn we lichamelijk vermoeid maar vol enthousiasme voor de komende reis. Nog even terug naar Nederland…
Als ik aan Zeeland denk, denk ik aan Westkapelle. Een klein plaatsje aan het einde van de wereld, verstopt achter een immense dijk. Het ligt niet in Zeeland, het ís ZeeLand. Letterlijk. Zee grenzend aan land, land grenzend aan zee. Terwijl aan zeezijde manshoge golven met geweld op de verharde dijk te pletter slaan liggen daken glimmend in de zon in de luwte van diezelfde dijk. Veilig en beschut tegen water en wind. Helaas niet tegen bommen, in de tweede wereldoorlog is het door de bevrijders plat gebombardeerd in een poging Walcheren te laten overstromen.
Naast me in de treincoupé rookt een man een zware sigaar, dat ruik en zie ik. Het lijkt een Havana. Dat kan en mag hier (nog).
Het eerste walmpje bevalt nog. Daarna komt er vaak een oorverdovend gegrom en gehoest dat eindigt in een astmatisch piepen dat lijkt op het geluid dat treinwielen maken bij een noodstop.