Op houten klompen die ooit geel waren en door het grind zijn versleten tot een vaalgrijze kleur, ren ik door de tuin naar binnen. Het is half november, herfstig en kil. Voordat ik de bijkeuken in kan klauteren, moet ik eerst nog een grote opstap nemen. Eenmaal binnen schop ik mijn houten plaaggeesten uit. Dat gaat niet gemakkelijk met die geitenwollen sokken. Mijn kindervoeten zwellen erin op tot maat reus, zodat mijn klompen te klein zijn.
Vorige week stemde ik af op het Belgische Journaal en zag een grote meute bijna geheel naakte mensen op een plein met een glas champagne in de hand. Dat zag er in de Nederlandse nieuwsprogramma’s net zo raar uit, maar tóch kijk ik liever naar de Belgische. Omdat het boterzachte Vlaamse accent het nieuws milder maakt, denk ik.
“Gewoon geen tijd.” Op het moment dat ik de woorden uitspreek, kijk ik strak voor me uit. Hoewel het als waarheid gezegd wordt, twijfel ik aan mijn eigen woorden.
“De kinderen zitten ook in een lastige fase. Ik moet er zijn voor hen.” Mijn blik zakt naar de grond. Onbewust friemel ik aan de bloem in mijn haar.
Het begint met de inspiratie.
Ik maak nooit plannen om een stuk te schrijven. Dingen gebeuren. Vaak hebben ze iets te maken met mijn toekomstplannen en deze zet ik even neer in het Mombasa Dagboek. En dan soms gebeurt er iets bijzonders, zoals het verschijnen van die rare dame in “Uncool”. Of ik lig te dagdromen op mijn bed al starend naar het plafond – vaak leidt dit tot een sterke mening over iets actueels of een herinnering uit het verre verleden waarvan ik denk of tenminste hoop dat anderen dat interessant zullen vinden.
Zelf doet hij zijn mond niet open, dat doen anderen wel voor hem. Niet dat hij daar te lui voor is, hij kan het gewoon niet.
Vaak willen anderen dat hij heel veel eet, ze proppen het eten als het ware naar binnen.
Er zijn collega’s die het iets gemakkelijker hebben, zij kunnen in sommige gevallen kiezen wat ze wel en niet willen happen.
