Vorige week nam ik een drastisch besluit: vanavond werk ik al mijn was weg. Ik sjouwde mijn strijkplank, strijkijzer en manden vol met wasgoed naar beneden en zocht op de televisie naar een Nederlandstalig programma, zodat ik kon luisteren en strijken tegelijkertijd. Er was een talkshow op Nederland 1. Prima, kom maar op met je onderwerp.
Op de tribune zaten de gasten. Het onderwerp was ‘pleegkinderen.’ Best interessant. Mevrouw 1 vertelde dat zij samen met haar man aan Crisisopvang deed. Daar moest je uiteraard best flexibel voor zijn. Zo kon je de ene dag een telefoontje krijgen en de volgende dag al een kind in huis hebben. Soms was deze opvang nodig voor een paar dagen, soms echter ook voor een aantal maanden. De presentatrice probeerde te achterhalen wat mensen dreef om pleegkinderen in huis te nemen en deze mevrouw vertelde, dat ze het belangrijk vond dat kinderen in nood worden opgevangen. Ze glimlachte bescheiden. Ik zag een bleek aureooltje boven haar hoofd verschijnen….

Mevrouw 2 deed niet aan crisisopvang, maar aan langdurige opvang. Zij en haar partner hadden na drie ‘eigen’ kinderen de overweging gemaakt om nog een vierde kindje op de wereld te zetten, maar als ze om zich heen keken, dan konden ze dat toch niet over hun hart verkrijgen. Zoveel kinderen die een goed, stabiel gezin nodig hadden! In overleg met hun ‘eigen’ kinderen hadden ze besloten om een pleegkind te ‘nemen’. Sommigen bleven wel een paar jaar bij hun in huis en ze hadden uitsluitend goede ervaringen. De presentatrice prees mevrouw 2 vanwege het onbaatzuchtige gedrag van haar en haar gezin. Mevrouw 2 glimlachte zelfverzekerd. Ik zag een mooi gekleurd aureooltje boven haar hoofd verschijnen….

Mevrouw 3 was aan de beurt. Wat zij vertelde deed de verhalen van de andere arme vrouwen verbleken. Want: zij en haar man deden én crisisopvang én langdurige opvang en stelden maar één eis aan deze kinderen: ze moesten gehandicapt zijn. Het liefst verstandelijk én lichamelijk. Kijk, naar deze kinderen werd niet omgekeken aan deze kinderen werd niet gedacht. Maar zij en haar man; ondanks alle problemen die dergelijke kinderen met zich meebrengen, zij gingen ervoor. Ze glimlachte superieur. Ik zag een fluorescerend aureooltje boven haar hoofd verschijnen…..

Mevrouw 1 van de crisisopvang schoot zelf spontaan in een crisis…..mevrouw 2 van de opvang Langdurig keek lang zurig………nee, hier konden zij niet tegenop.

Ik kon er niks aan doen. Het werkte compleet op mijn lachspieren. Ik zag het helemaal voor me: mevrouw 3 ging samen met haar man een pleegkind uitzoeken.
“Is dit kind écht gehandicapt, ik zie er namelijk niks aan.”
“ Ja, echt mevrouw. Het is een autistisch kind.”
“Maar het kan wel lopen? En horen?”
“Ja, dat wel………sorry.”
“ En wat is zijn IQ?”
“ Eh……..we vermoeden tussen de 110 en de 130…..”
“Ja, daar kunnen wij natuurlijk niks mee. Nog hoger dan wijzelf. Heb je nog wat anders in de aanbieding? Het liefst een kind in een rolstoel, spastisch of zoiets, maakt ons niet uit, maar ook nog een behoorlijke geestelijke achterstand. Kom op zeg, we hebben het wel over ons imago hier!”
“Maar dit kind heeft uw zorg en aandacht echt hard nodig………”
“Ja, bekijk het even zeg! Je ziet helemaal niks bijzonders aan dit kind! Heb je geen kinderen met geamputeerde benen of zoiets? Daar kunnen we tenminste eer mee inleggen binnen de familie!”

De secretaresse zoekt ijverig in het bestand. Uiteindelijk vindt ze iets. Ze houdt het dossier triomfantelijk in de lucht:
“Misschien is dit iets voor u. Een jongen met het Down-syndroom en daarbij een hartkwaal en versleten knieën waardoor hij is aangewezen op een rolstoel.”
Mevrouw 3 en haar man glunderen. Kijk, dáár kunnen ze wat mee!

Er zijn veel mensen die een taak op zich nemen waar andere mensen echt geen gat in zien. Dat geeft ook niet; ieder doet het naar draagkracht. Ga me alleen niet vertellen, als je met je hoofd op televisie gaat om te roemen over jouw goede daden, dat het puur onbaatzuchtig is wat je doet. Het woord ‘belangeloos’ bestaat volgens mij niet. Er is altijd een belang; of het nou is, dat je aardig gevonden wordt, dat je ‘dank je wel’ te horen krijgt, een mens doet alleen iets als het hem of haar iets oplevert.

Gelukkig heb ik zelf een kind met een handicap. Bespaart me een hoop werk.


DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

23 reacties

DriekOplopers · 10 september 2006 op 17:15

De beste goede daden gebeuren zonder opsmuk, zonder poeha. En daarom voel ik mee met wat je schrijft. Mooi gedaan!

Driek

Li · 10 september 2006 op 19:32

Het is, zoals gewoonlijk, hartstikke goed geschreven daar niet van. En de aureooltjes zijn schitterend gevonden. Toch schiet deze column mij ietwat in het verkeerde keelgat. Dat alle pleegouders alleen op eigen gewin uit zijn, kan er bij mij niet in. Ik ken een echtpaar dat crisisopvang verzorgt en pleegkinderen belangeloos een ‘thuis’ biedt. Eerlijke en oprechte mensen, met een groot hart en een te klein huis. Dit soort opvang/pleegouders doe je met dit stukje tekort.:-(

Li

DreamOn · 10 september 2006 op 19:36

@Li, dat spijt me, ik heb niemand willen kwetsen met dit verhaal, misschien is het niet genoeg uit de verf gekomen, maar ik vind het fantastisch dat er mensen zijn die deze moeilijke taak op zich nemen. Het ging mij er alleen om, hoe het tijdens dit programma aan de orde kwam. Deze dames leken wel tegen elkaar op te bieden: Jij hebt 1 pleegkind? Wij hebben er 3! Jullie nemen gezonde pleegkinderen? Wij gehandicapte!
Daar ging het mij om en dat werkte zo op mijn lachspieren en daardoor kreeg ik die fantasie over een kind ‘uitzoeken.’
Ik hoop dat het nu je keelgat weer uitschiet? 🙂

WritersBlocq · 10 september 2006 op 19:46

Hoi Trudy, ik heb je verhaal gelezen, laten rusten, en dat een keer of 3.
De aureooltjes vind ik perfect gekozen; ze geven helemaal weer hoe het programma op jou is overgekomen.

Van het stuk ‘ik kon er niks… … dáár kunnen ze wat mee!’ werd ik niet bien.
[quote] Ga me alleen niet vertellen, als je met je hoofd op televisie gaat om te roemen over jouw goede daden, dat het puur onbaatzuchtig is wat je doet. Het woord ‘belangeloos’ bestaat volgens mij niet. Er is altijd een belang; of het nou is, dat je aardig gevonden wordt, dat je ‘dank je wel’ te horen krijgt, een mens doet alleen iets als het hem of haar iets oplevert.[/quote] is hoe jij er misschien over denkt, waarom jij dingen doet of laat, maar denk je nou echt dat dit geldt voor al deze mensen? Ik ken deze wereld van dichtbij, en niet van zomaar een uurtje tv tijdens de strijk. Je scheert mensen over 1 kam, en als dat is wat je wilt, wat wil je dan met deze zin
[quote] Gelukkig heb ik zelf een kind met een handicap. Bespaart me een hoop werk.[/quote]?
Dat ik je feliciteer ofzo? Kortom: ik heb je hopelijk niet begrepen.

Li · 10 september 2006 op 19:51

Er zijn mensen die met hun verhaal naar buiten willen om pleegouderschap en crisisopvang onder de aandacht te brengen. Via de radio, de tv of via de krant. Niet om op te scheppen over hoe goed ze wel niet zijn, maar om te vertellen wat de mogelijkheden en de onmogelijkheden zijn. Het is wellicht cynisch bedoeld maar zo kwam het niet bij mij over.

Li

DreamOn · 10 september 2006 op 19:52

@WB: zie ook antwoord Li. Ik heb me echt niet gerealiseerd dat dit verhaal verkeerd zou kunnen vallen. Het gaat niet om pleeggezinnen, het ging om het programma, de manier waarop dit programma in elkaar stak. Het ging om die drie mensen op het podium en de presentatrice.
Als ik geweten had dat dit zo zou uitpakken, had ik de column niet geplaatst. En die laatste zin: was eigenlijk een cynisch grapje: ik hoef niet meer zo’n kind uit te zoeken, want die heb ik al.
Nogmaals sorry, het was helemaal niet zo bedoeld.

Saskia · 10 september 2006 op 21:27

Ik vind niet dat jij je hoeft te verontschudigen, Trudy! Het staat als een paal boven water dat je niet spotte met het pleegouderschap op zich, maar met hoe het in dat programma werd aangepakt en de 3 vrouwen op het podium. Ik sluit me daarom volledig aan bij de reactie van Driek.
Beetje vreemd dat dan het pleegouderschap verdedigd moet gaan worden… 😮
Saskia

WritersBlocq · 10 september 2006 op 22:13

Ik werd er gewoon een beetje Knevelig van.

Ma3anne · 10 september 2006 op 22:46

Dat stukje over het uitzoeken van de mate van handicap vind ik stuitend. Zo werkt het niet.

Het programma heb ik niet gezien, dus of er sprake was van competitie zoals jij beschrijft, kan ik niet beoordelen. Ik blijf als lezer dan ook in een vacuum hangen. Geen idee wat ik met dit verhaal moet. Je zet het pleegouderschap in een heel vreemd daglicht en ik vraag me af of dat wel terecht is.

Mosje · 11 september 2006 op 00:08

Hela Trudy, niet zo in de verdediging. Jij hebt het bij het zien van die beelden zo ervaren, en je hebt het opgeschreven. Jammer als anderen daar aanstoot aan nemen, maar dat mag geen reden zijn om te zeggen: dan had ik het liever niet ingestuurd.

Nou kan ik de wat negatievere reactie best begrijpen. Er is niets zo moeilijk als schrijven over een zeer serieus onderwerp met humor, of ironie, of sarcasme, of wat dan ook.
Daar moet je geoefend in zijn. Wat voor jou als schrijver ironisch of met een knipoog bedoeld is, kan door de lezer volkomen gemist worden. Waar hem dat precies in zit is moeilijk precies te duiden. Het zit hem in de woordkeus, de zinswendingen, nou ja, in eigenlijk van alles en nog wat. Wat je het beste kunt doen is veel, heel veel columns van anderen lezen.

Enne, eerlijk gezegd heb je ergens wel een punt als het gaat om op tv verschijnen. Het lijkt wel of je in Nederland alleen nog maar meetelt als je een keer op tv bent geweest, in wat voor programma dan ook.

KawaSutra · 11 september 2006 op 01:17

Ik heb wel een stukje van de aflevering gezien. Het hele karakter van een dergelijk thema-programma draait om het delen van ervaringen door een aantal uitgenodigde gasten die hun verhaal doen. Ik moet eerlijk zeggen dat het bij mij ook wel eens overkomt als opbieden; wie heeft nog een sterker verhaal te vertellen, bij welk willekeurig onderwerp dan ook. Dus dat wat jij geproefd hebt daar ben je niet de enige in.
Dan is het nog zaak om dat gevoel d.m.v. een column over te brengen op lezers die het hele programma niet gezien hebben. En dat is dan wel weer erg lastig.
Ik kreeg bij het lezen van jouw column niet het gevoel dat je daarmee alle pleegouders over een kam scheert. De column betreft toch duidelijk deze specifieke televisie-uitzending.
De cynische invulling die jij daarbij hebt gegeven in de dialoog is misschien niet helemaal als zodanig overgekomen. Gezien het verloop van de uitzending vind ik het geen misplaatste gedachte. Overigens ben ik er ook van overtuigd dat de bedoelingen van betreffende personen slechts oprecht zijn. Maar het ‘baas-boven-baas’ gevoel blijft.
De ‘aanklacht’ betreft m.i. dan ook meer de programma-opzet dan het besproken thema. Maar misschien is dat niet helemaal uit de verf gekomen. Ik verwijs hierbij naar een eerder geplaatste column hier op CX die een EO-programma over een genezingsreis bekritiseert.

KingArthur · 11 september 2006 op 09:21

Ik begrijp wel wat je wilt zeggen maar vind het niet goed naar voren komen. In de eerste plaats heb ik respect voor mensen die pleegkinderen verzorgen. Wat voor ‘soort’ kind maakt mi geen verschil. Hulpbehoevend is hulpbehoevend.

Dees · 11 september 2006 op 09:23

Je verhaal gaat helemaal niet te ver wat mij betreft, ik zie het helemaal voor me hoe de ene moeder de andere overtroeft met een nog zwaarder geval. Maar daar worden die mensen ook op uitgekozen natuurlijk. Het feit dat dit jou op de lachspieren werkte zegt niets over je mening over pleegouders an sich, dat haal ik althans niet uit je verhaal.

Bovendien hebben ook belangeloze mensen vaak iets te ‘winnen’ bij het bieden van hulp, al is het alleen maar een goed gevoel bij het helpen. Ik vind dat je dat best mag signaleren, zonder dat je een grote groep tekort doet daarmee en ook al deed je een grote groep tekort, het is een column, een uitvergroting van een bepaalde situatie.

Ik merk wel dat steeds vaker in Nederland (ook door onze gezellige premier) en ook hier op CX wordt geoordeeld op wat kan en wat niet kan. Bevreemdend, want ik vind eigenlijk dat alles kan, zolang je er geen grondrechten mee schaadt. Iedereen ervaart wel eens iets als kwetsend, omdat het doet denken aan een vervelend voorval in het eigen leven, maar kom op zeg, als dat allemaal niet meer zou mogen, zou er weinig overblijven dan vlak geouwehoer, waarbij op de tenen wordt gelopen om vooral maar niemand te kwetsen. Dan wordt ook de column een theekrans.

Uitvergroten, vraagtekens zetten, relativeren met humor, het zijn volgens mij levenslijnen naar een samenleving in evenwicht.

En dat gaat van spotprenten over de islam, tot schimpscheuten naar het christendom, tot het in twijfel trekken van de onbaatzuchtigheid van ’s werelds Florence Nightingales.

Zeker in columns; als columns dat niet meer kunnen doen / verkondigen, dan is de column geen column meer.

En op zo’n moment denk ik dan toch even weemoedig terug aan Theo van Gogh.

archangel · 11 september 2006 op 13:48

Vol-le-dig met Dees eens!!!

DreamOn · 11 september 2006 op 18:11

Ik ben blij dat er ook lezers zijn die deze column wel begrepen en dat ook goed voor mij konden verwoorden.
@Mosje; jij geeft aan dat ik niet zo in de verdediging moet gaan. Ik vond dat in dit geval wél nodig, omdat mijn boodschap heel anders werd opgevat en ik het noodzakelijk vond om dit toe te lichten. Kijk, zou deze column inderdaad provocerend bedoeld zijn geweest, en had ik tegen het hele concept ‘pleeggezinnen’ aan willen trappen, dan was dit inderdaad niet nodig geweest. Nu wilde ik dat rechtzetten.

@WB, Li en Ma3anne: jullie hebben al vaak gereageerd op columns van mij. Dus in die zin ‘kennen’ jullie mij toch wel een beetje? En zouden jullie moeten weten dat ik veel van kinderen hou en natúúrlijk blij ben dat er goede pleeggezinnen zijn. Ik dacht dat ik in die zin ook wel wat credit had opgebouwd.
Bovendien leek het mij heel duidelijk dat ik het over dit specifieke programma en de invulling daarvan had. Ik laat mijn columns meestal door wat mensen in mijn omgeving lezen, zo ook nu. Iedereen moest er smakelijk om lachen. Dus was ik uiterst verbaasd door jullie reacties.

De anderen: bedankt en ook voor het feit dat jullie geholpen hebben om mijn column en mijn bedoeling ermee duidelijk over te brengen naar andere lezers.

Ik zie het gewoon maar weer als een leermoment: dat een bepaalde humor moeilijk over te brengen kan zijn. Ik had nu bijvoorbeeld eerst in de inleiding kunnen zetten waarom ik naar het programma wilde kijken en wat me nou zo interessant leek. En dan, hoe het programma tegenviel door enz.enz.enz.
Volgende keer beter. 🙂

WritersBlocq · 11 september 2006 op 18:40

Juist als mensen kritisch reageren betekent het misschien dat je credit hebt opgebouwd. Hoewel ik niet weet of ik dat nu nog wel doe, want je bent er teveel van van slag geraakt. En kennen doe ik niemand o.b.v. een paar stukjes, want ik weet nooit hoe iemand ís die iets schrijft. En dat is juist zo leuk aan het lezen van en aan onbekenden. De eigen wereld roept al gauw ‘geweldig!!’ ‘fantastisch!!!’ etc. etc.

Ik krijg de indruk dat je iedereen wilt pleasen en als dat klopt zul je nog vaak teleurgesteld worden; dat is toch niet de bedoeling?

Tot de volgende (altijd welgemeende) noot.

Li · 11 september 2006 op 18:59

[quote]WB, Li en Ma3anne: jullie hebben al vaak gereageerd op columns van mij. Dus in die zin ‘kennen’ jullie mij toch wel een beetje?[/quote]

Ja precies! Daarom vond ik deze column iets on-Trudy’s hebben. Ik meen me te herinneren dat je in één van je columns schreef er een hekel aan te hebben dat mensen in hokjes worden gestopt. Dat deden ze met jou ook, schreef jij, en dat vond je onterecht omdat ze jou niet kennen. Eigenlijk doe je nu hetzelfde, jij kent die mensen niet eens.

Dat er iets mis is met de inhoud van het programma wil ik wel onderschrijven. En dat het op je lachspieren werkt, begrijp ik ook nog wel. Maar toch lukt het mij niet om, met dit onderwerp, de cynische toon te pakken te krijgen en dat zegt misschien meer over mij dan over jou. Maar dat is slechts mijn mening en mijn gevoel en gelukkig mag ik dat ook uiten 🙂

Li

DreamOn · 11 september 2006 op 19:27

@Li, WB: ok, ik begijp het, bedankt voor het reageren.
Nog één puntje: ik ben geen pleaser WB, toen ik de column over mijn christen zijn had ingestuurd wist ik van tevoren dat ik heel veel kritiek kon gaan krijgen.
Maar dat had ik er wel voor over.

Ik had er nu moeite mee, omdat ik tegen het hebben van een pleegkind zou aanschoppen en ik wilde dat ten zeerste bestrijden.
En ik heb liever eerlijke feedback, en dan maar even ‘van slag zijn’, dan statements waar ik niks mee kan of die de ander niet meent.
In die zin ben ik toch ook weer blij met jullie oprechtheid.

Martijn · 11 september 2006 op 19:48

@Kawa en anderen

Ik vind het prima wanneer je vooraannames een eigen leven gaan leiden, daar zijn ook religies, kinderen van pleegouders en andersoortige groot en sterk door geworden. Maar wanneer je aan mijn stukje refereert mag dat voor jou misschien niet goed uit de verf zijn gekomen, maar dat zal dan wellicht door onoplettendheid zijn. Met andere woorden: Waarom is het zo moelijk voor velen te bevatten dat het over een stukje gaat. Een stukje kent onder andere stijlvormen, zo ook nu. Dat je het daar niet mee eens bent, prima. Maar stel het niet als gegeven om je eigen punt mee te onderbouwen. Dat is niet kies. Beoordeel een stukje op het stukje en niet in het vergelijk met de tante van de oom van de dochter die getrouwd was met de dochter van de oudoom. Dat heeft weinig meer met inhoudelijkheid te maken, maar meer met je eigen verhaal kwijt willen.

KawaSutra · 11 september 2006 op 20:05

[quote]De ‘aanklacht’ betreft m.i. dan ook meer de programma-opzet dan het besproken thema. Maar misschien is dat niet helemaal uit de verf gekomen. Ik verwijs hierbij naar een eerder geplaatste column hier op CX die een EO-programma over een genezingsreis bekritiseert.[/quote]

Uiteraard voel je je aangesproken Martijn. Is niet nodig hoor. Mijn zinsvolgorde klopte misschien niet helemaal. Ik refereerde niet aan jouw column om duidelijk te maken dat iets niet uit de verf is gekomen maar wel om aan te geven dat er al eerder kritiek geleverd is op een televisieprogramma waarbij het in de basis niet om het onderwerp ging.
That’s all.

[quote]Maar stel het niet als gegeven om je eigen punt mee te onderbouwen. Dat is niet kies.[/quote]
Of ik naar jouw column mag verwijzen? Dat is dan weer mijn vrijheid van meningsuiting. Wijselijk had ik dan wel even de bron moeten uitzoeken. Helaas is dat op deze site niet altijd even eenvoudig.
Maar, beste Martijn, zodra jij een mening in het openbaar verkondigt dan weet je dat een ander daar naar kan verwijzen. Niks mis mee, lijkt me. En als die ander iets verkeerd begrepen heeft dan is het altijd jouw goed recht om dat recht te zetten.

Ma3anne · 11 september 2006 op 21:05

@Trudy: Ik heb niet op jou persoonlijk gereageerd, maar op deze specifieke column.

DriekOplopers · 11 september 2006 op 21:13

En nog maar een hart onder de riem voor Trudy: ik blijf heel erg meevoelen met wat je hebt gezegd. Meer dan uitstekende column!

Driek

DreamOn · 11 september 2006 op 23:13

En maar weer: bedankt.
Het was in ieder geval spraakmakend…
De volgende column hou ik maar heel simpel, of juist zo moelijk, dat niemand het kan ontcijferen..
Een mens zou er grijze haren van krijgen… 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder