Het sneeuwt. Minuscuul kleine kristalletjes dwarrelen langzaam naar beneden, zoeken voorzichtig een plek op de grond, samen met mijn gedachten. Een tijdje geleden werd ik verliefd op een andere baan. Na wat soebatten met mezelf en met mijn gezinsleden besloot ik ervoor te gaan. Mijn brief viel met een mooi plofje netjes in de brievenbus en toen begon het grote wachten. Meer nog: de twijfel. Was ik wel goed bij mijn verstand? Wat wilde ik? Ik was toch zeker nog heel gelukkig, waar ik zit?
De roodharige carriereduivel op mijn rechterschouder fluisterde zakelijk dat ik heus meer in de mars had, dan alleen maar afspraken maken en de telefoon aannemen. De grijze engel op mijn linkerschouder schudt zachtjes met haar hoofd van niet.

Wat een spannend zijspoor op mijn werkpad leek, met misschien een trede hoger op de carriereladder, veranderde al gauw in een onbegaanbaar zandpad. Niet door te ploegen. Al gauw veranderde het pad in een geestelijk doolhof en raakte ik de weg kwijt. Geen routeplanner te bekennen, geen bekenden op de route die me de weg konden wijzen. Dus ging ik dapper voorwaarts, het donker tegemoet, terwijl het kompas van mijn innerlijke zelf zachtjes jammerde of ik niet toch de andere kant op moest. Terug.
Naar waar de lichtjes waren.

Het gesprek kwam in zicht. Mijn verstand juichte. Dat had ik mooi voor elkaar! Mijn verkooppraatje ging best goed, al ging het gesprek niet over mij maar over iemand anders. Over iemand die meer competenties en vaardigheden had, dan ik. Na een stief halfuurtje kletsen was ik erachter, dat men vooral een poweryup zocht, met managementkwaliteiten en flink wat trekkracht. Die capaciteiten zijn aan mij voorbijgegaan, doordat ik tot nog toe mezelf op de poli heb gemanaged en een polikar niet te trekken valt.
Wel duw ik af en toe met veel liefde en plezier een rolstoel. Naar de verloskamers, wel te verstaan.

Aan schrijven kwam ik niet meer toe, gedurende het sollicitatieproces. Geen tijd voor, ik moest immers aanstaande managementdingen lezen en beleven. Waar ik eigenlijk veel te schrijven had over de veranderingen die ik wilde doormaken, bleven de woorden als dikke stroop in mijn hoofd hangen, niet te voegen tot een lekker stukje.
Ach, bedacht ik stoer, ik zou het zo druk krijgen met die nieuwe baan, van schrijven zou het wel niet meer komen.

Het kwartje viel wat later. Pasgeleden kwam ik op een feestje in contact met een onbekende mevrouw. Het gesprek kwam via wat omwegen op onder meer bevallingen en vrouwenkwalen. Er trok een rilling over mijn rug en mijn geest schrok klaarwakker. Plots kwam er een gevoel van spijt over me. Wat jammer, dat ik misschien binnen afzienbare tijd niets meer met bevallingen, zwangeren en andere vrouwenkwalen te maken zou hebben. En dat ik geen contact meer zou hebben met de vrouwen van “mijn” polipopulatie.
Na ruim vier jaar assistenteren ben ik van onze patienten gaan houden en zijn ze intussen ook een beetje “mijn” polidames geworden.

Vanmorgen zou mijn carriere-Tom Tom per telefoon nieuwe instructies geven over het eventuele vervolg van het sollicitatieproces. Terwijl het buiten grijzer en grauwer werd, staarde ik naar de telefoon en deed stiekem een wens.
Nu, vele uren later, sneeuwt het en dwarrelen de vlokjes dapper een voor een naar beneden. Om op hun plek te vallen.
Net als ik.


Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

11 reacties

Kwiezel · 30 december 2010 op 08:57

Ontwikkeling!
Je beschrijft op een luchtige en aantrekkelijke manier hoe je een eventuele carrièremove beleeft, leuk! Dit vind ik daar het mooiste voorbeeld van: [quote]De roodharige carriereduivel op mijn rechterschouder fluisterde zakelijk dat ik heus meer in de mars had, dan alleen maar afspraken maken en de telefoon aannemen. De grijze engel op mijn linkerschouder schudt zachtjes met haar hoofd van niet. [/quote]

De alinea over dat je niet meer aan schrijven toe komt, had je volgens mij weg kunnen laten. Verder: well done!

SIMBA · 30 december 2010 op 09:35

Op tijd tot bezinning komen is ook een trapje hoger op de carriereladder!
Mooi stukje!

Ontwikkeling · 30 december 2010 op 14:11

Jan Willem, heb lang getwijfeld of ik die alinea erin of eruit zou peuteren.
In de bewuste periode kwam ik echt niet meer aan schrijven toe en ik was er heilig van overtuig ermee te stoppen. Toen de baan niet doorging, kwam na een stief uurtje dit stukje bovendrijven.

En daarom moest het er toch in 😉
Bedankt voor je compliment!

Ontwikkeling · 30 december 2010 op 14:11

Dank je wel Simba! Het voelt ook zo goed! (Dan maar geen carrieretijger 😉

pally · 30 december 2010 op 15:38

Door voor iets anders te kiezen, Ont, kom je soms tot de ontdekking, wat je zou gaan missen: erg zinvol dus… Mooi stukje!
groet van Pally

LouisP · 30 december 2010 op 17:58

Ontwikkeling,
‘k vind het een van je betere….
De kwoot van Kwiezel is ook mijne favoriet maar den deze…
“Mijn verkooppraatje ging best goed, al ging het gesprek niet over mij maar over iemand anders.”
mag er ook zijn..
erg mooi einde..
louis

sylvia1 · 30 december 2010 op 19:08

Louis is me net voor, dit is mijn favoriete zin. Ik denk dat je af en toe je grenzen op moet zoeken, af en toe iets wagen, en dan op je gevoel vertrouwen of het ‘goed’ of ‘fout’ is. Mooi verwoord in deze column.

maurick · 30 december 2010 op 20:18

Ik vind het een leuk stukje, hoewel ik je interpunctie soms wat storend vind. ‘Over iemand die meer competenties en vaardigheden had, dan ik,’ is een voorbeeld daarvan. Die komma daar is overbodig. Je begint en eindigt met een haast identieke zin, dat vind ik wel mooi. Bovendien vind ik juist die zin de mooiste uit je stukje.
Leuk om te lezen!

arta · 31 december 2010 op 09:25

Mooi, deze beschrijving over keuzes maken en uiteindelijk beseffen dat die stap vooruit er één achteruit is…

Anti · 31 december 2010 op 10:09

Mooi gedaan, en inderdaad soms moet je wat afstand creëren om te zien wat je daadwerkelijk hebt.

Avalanche · 3 januari 2011 op 08:43

Mooie afsluiting van een prachtige overweging.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder