De Geraniumblues

De tijd van leuke dingen ondernemen is nu toch echt voorbij voor mij. Oud en verschrompeld heb ik daarom maar achter de Geraniums, die in de vensterbank staan, plaats genomen om daar te vegeteren. Nee, de tijd is niet meer wat het is geweest. Weet u, de wereld gaat te snel voorbij en kan ik enkel tante Nel, met haar plastic heup en lichtgewicht, platina rollator met schijfremmen en hydraulische vering, in de laagste versnelling sukkelend voorbijgaand, volgen.

Ode aan de huismuts

Hoe noemt men een man die zijn baan opzegt om full-time voor zijn bloedjes van kindertjes te gaan zorgen? Een zorgvader. Hoe noemt men een vrouw die hetzelfde doet? Een huisvrouw in het beste geval, maar ik ben inmiddels ook al bekend met enkele andere termen!

En de zon hij ploegde voort

Eindelijk kan ik me waarlijk een Europeaan voelen. Ik heb mijn medestanders gevonden. Een derde van de Europeanen blijkt te weten dat de zon om de aarde draait en niet andersom. Met deze groep geestverwanten durf ik de toekomst van een feodaal Europa wel aan. Gezamenlijk zullen we een grondwet in elkaar knutselen die er niet om zal liegen: we beginnen gewoon weer daar, waar Galileo Galilei de boel in de war schopte. Back to the past et in saecula saeculorum.

Blind date

Onze gesprekken waren best aardig, via een chat. Maar de date was in een overmoedige bui, na pas drie gesprekken, gepland. We zouden gaan eten bij de plaatselijke Griek.
Al bij het voorgerecht vroeg ik me vertwijfeld af hoe ik in godsnaam het hoofd- en nagerecht moest doorstaan? Hij had niets te melden. De man had de diepgang van een plank hout.