Leven in het NU

2005 Is ten einde, en voor mij persoonlijk een prachtig jaar. Van een negatief en beetje depressief mens ben ik veranderd in een positief mens. 2004 Was een KUTjaar….. Op mijn wc-deur hangt dan ook een plaatje met: fuck 2004!!! Met een ‘het kan alleen maar beter gevoel’ begon ik aan 2005!

Leven is lijden

Een uiterst pessimistische titel voor zo’n serieus onderwerp, maar er valt niet anders van te maken. Of een typisch voorbeeld van “leven is lijden” is depressie. In de geneeskunde noemt men dit ook wel een ziekte: verlies van levenslust. Wat ronduit belachelijk is. Want hoe kun je in Godsnaam een realist depressief noemen? Een depressief mens kan waarschijnlijk niet met het het verschrikkelijke feit ( zie titel ) omgaan. Een realist ziet het feit wel onder ogen, maar kan er zo mee omgaan, dat het nauwelijks effect heeft op zijn geluk.

Weggeven of houden?

Jammer dat ik geen plaats meer heb. Zou het al zindelijk zijn en zou het al mama kunnen zeggen? Deze gedachten wandelen door mijn hoofd als ik op internet zie dat een moeder haar kindje gratis aanbiedt. Ongeveer 20 jaar geleden kwamen vliegtuigen vol adoptiekinderen aan op Schiphol. Lichtbruin getinte kindjes met olijke oogjes die wat Koreaanse,Chinese, Vietnamese. Kongolese en andere voor ons vreemde kindergeluidjes kraaiden als ze door hun nieuwe Nederlandse ouders in de armen werden gesloten. Vaak begrepen we de reden van adoptie niet. Het was weer een meisje en het gezin wil nu een jongetje. Een kindje te veel voor het huishoudelijk budget. We haalden onze schouders op en leefden gelukkig verder met de gezinsuitbreiding. We hadden een arm gezin in het verre vreemde land geholpen, een kindje een betere toekomst gegeven en ons eigen geluk ingekocht.

Moderne missionaris

Als je zoals ik niet muzikaal bent en geen ritmegevoel hebt, dan is het erg moeilijk om als dj aan de slag te kunnen. Sommige radio-dj’s compenseren dat gebrek met een vlotte babbel, maar ook die heb ik helaas niet. Als je dan toch muziek onder de aandacht van anderen wilt brengen, blijft er nog maar een middel over en dat is het ongevraagd branden van cd’s voor vrienden en familie. Een moeilijke taak, want niet iedereen heeft een goed oor voor mijn zendingsdrang. Maar als een echte missionaris blijf ik volhouden.