‘Ik ben hoofdzakelijk bang voor de dood omdat ik angst heb opnieuw geboren te worden.’
Dit citaat van Wim Kan las ik onlangs ergens op internet. Daar zit wat in. Eigenlijk is het wel een geruststellende gedachte om te denken dat er na de dood helemaal niets is en dat dan alle leven en bewustzijn is verdwenen.
“Ergens” tussen Sinterklaas en Kerst is het weer zover. Dan verschijnt in het statige decor van Haagse regeringskringen onze door velen geliefde en door misschien wel even zovelen verguisde hoofdnieuwslezer van het openbare net om ons te verleiden mee te doen aan het Groot Dictee van de Nederlandse Taal.
Op sinterklaasavond, tijdens het eten, gaat m’n mobieltje af. Onbekend nummer. Het blijkt m’n werk, het zwembad Sportfondsenbad in Amsterdam-Oost.
Gisteren had ik weer eens beet. Dat gebeurt me niet veel meer. Er was een leuke film die mij aansprak. Tot zover niks aan de hand, maar net, een kwartier na aanvang, werd mij een dame met blote borsten voorgeschoteld die zei dat ze geil was. Een reclamespotje of zoiets. Nu mogen ze mij er in het dagelijks leven mee doodgooien, maar niet als ik lekker een film zit te kijken. Het ergste was nog, dat ik de gordijnen niet dicht had, dus de buurvrouw kan het gezien hebben.
Zo. Weer een column geschreven. Klaar. Af. Drie keer nagekeken op veelvoorkomende spelvouten en verkeerd d-t gebruik. Opbouw goed. Begin, midden eind. Niet meer dan 450 woorden, want de lezer moet niet te moe worden. Hij is perfect: snedig en doch zinnig, verzonnen doch echt. Voor de allerlaatste keer lees je de column door. Je moet nog steeds een beetje lachen, want je vindtdt jezelf nog steeds vrij grappig. En dan plaats je de column op COLUMNX.nl. Het begin van het einde. (81 woorden)
