Een paar jaar geleden had ik een nogal vreemd vriendje. Nou ja, even terugblikkend op mijn relatie-cv – sectie voormalige partners – was dit bepaald geen uitzondering. Toch spande deze jongen wel de kroon. Maandenlang deed hij zich voor als rijke ondernemer die me, ondanks zijn Porsche en BMW, altijd sportief met de fiets kwam opzoeken. Tot ik erachter kwam dat hij (30) bij zijn ouders woonde en de fiets nog moest lenen.
Toen ik vrijdag van mijn fiets afstapte om zo richting het gebouw te lopen waar mijn ‘vrienden’waren voelde ik mij net Richard Ashcroft in de videoclip van ‘Bittersweet Symphony’, 1 van de grootste hits uit de jaren ’90. Ik loop tegen de avondvierdaagse hebbende mensen in, door een groep jongeren en toen naar binnen waar ik bijna 4 bejaarden van de sokken liep. Enige wat er verschilde is dat het bij mij te warm was voor een leren jack.
Zo’n jaar of 2 geleden heb ik het moedige besluit genomen om na een huwelijk van bijna 10 jaar de kuierlatten te nemen. Het was echt een sleur geworden en ik was het meer dan kotsbeu om altijd maar in armoede te leven met een vent die iedere avond vast om 8 uur in slaap viel op de bank, nadat hij zijn oervervelende bezigheden op zijn werk had verteld. Het boeide me niet meer allang niet meer eigenlijk. Maar iets hield me tegen. “Ach we hebben kinderen en die 7 vette jaren komen voor ons ook nog wel.” Ik heb ik weet niet hoe vaak een bij baantje gehad om maar mee te helpen ons gezinnetje het hoofd boven water te laten houden.
Ik, die bekend staat in mijn omgeving als het ongevoelige zwijn die eigenlijk niets liever doet dan treiteren jennen en sarren. Die door dat gedrag ook nog eens menig mens diep heeft beledigd en onverzettelijk weigert zijn excuses daarvoor aan te bieden, die heeft dat dus net wel gedaan. Ik heb mijn welgemeende excuses aangeboden aan iemand die al een jaar dood is. Waarom? Omdat ik vooral net voor en ook na zijn dood gigantisch hypocriet ben geweest en hem in de steek heb gelaten.
Na een middagje slenteren met mijn kinderen over de plaatselijke kermis besluiten wij te eindigen met een patatje in de snackbar.
Blijkbaar is dit zo’n geweldig iets want er wordt beter gegeten dan thuis.
Terwijl wij met z’n viertjes aanschuiven aan een net vrijgekomen tafeltje zie ik vanuit mijn ooghoek dat een jongen mij in de gaten houdt. Na nog een biertje gedronken te hebben, heeft hij al zijn moed bij elkaar verzameld en loopt op ons tafeltje af.
