Onderbuikgevoel

“Pfft, lig jij nu wéér naast me? Ik heb je al zo vaak gezegd dat je welkom bent op me, onder me, desnoods aan me, maar ik wil je niet naast me.”
Ik kijk mijn bedgenoot aan. Boos. Argwanend. Hij geeft geen antwoord, rommelt alleen nors. Letterlijk en figuurlijk stom. Het maakt mij misselijk.

Jegens en bejegenen

Het woord “bejegenen” alleen al is om alle woordenboeken erop na te lezen: bejegenen! Wie heeft dat ooit uitgevonden en waarom? Hoe kan iemand dat überhaupt uitspreken zonder dat zijn gebit uit zijn bek valt. Volgens de van Dale betekend het niets meer of minder dan: zich op een bepaalde wijze jegens iemand of iets gedragen. “Jegens”, ook weer zo’n woord waar ik braakneigingen van krijg. Ten aanzien van of tegenover, staat er in de van Dale te lezen, als betekenis.

Plots sterven

Hij telefoneerde mij. Zijn stem klonk oud, maar hij sprak met het accent van de zon.
Zijn Frans accent had niets te maken met Parijs. Hij sprak Frans met dat heerlijk zuiders accent dat zo Italiaans klinkt.
U heeft het accent van Fernandel, zei ik in het Frans.

Jong ding

Op weg naar huis strijk ik even neer op een terrasje. Best vermoeiend, werken met deze hitte, ik ben dan ook blij dat het erop zit voor vandaag. Mijn man is nog niet lang niet thuis, hij is naar een congres, vandaar dat ik niet zo veel aanstalten maak om naar huis te gaan. Bovendien is het bloedheet in huis. Waar ik nu zin in heb, is een cola met ijs. Veel ijs.