Achter het raam staan op een paar meter afstand zeven vrouwen. Ze kijken strak mijn richting uit, terwijl ze een bordje onder hun kin houden. Nummers een tot en met zeven. ‘Neem er rustig de tijd voor’, zegt de agent naast me. Mijn blik gaat langzaam de rij af. Ik bekijk hun gezichten, hun haren, houding, handen. Ik ga weer terug van rechts naar links en probeer tevergeefs iets te herkennen in de personen voor me.
De Albert Heijn is de huissupermarkt van onze buitenwijk. Altijd goed te parkeren, soms wat druk, maar verder goed te doen. De weekendboodschappen in het karretje mikken, pinnen en wegwezen. Geen probleem.
Eerste puntje: Het is niet zó een goed idee een column te schrijven die aan de tijd gerelateerd is. Grootste nadeel, laat men die een paar weken liggen, zoals nu in dit geval als het dan al vol zomerweer is, dan is muisklikken richting vuilbak het enige dat men nog kan doen met enkele uren zweet en vechten tegen het klavier.
Er schuilt optimisme in de aanhef van deze column!
Geen uitgelegde roze loper meer! Een homo-leraar op de School met de Bijbel in het Veluwse zit vuistdiep in de shit. Volgens de leerfabriek is de lesboer voor zijn vunzige geaardheid uitgekomen en heeft hij reeds een heerlijke vriend. Schandelijk!
Mijn vader en ik wandelen naar binnen door de openstaande deur. Met een zware klik valt hij achter ons in het slot. Dit is de gesloten afdeling. De verpleegster vraagt voor wie we komen en zegt dat ze opa voor ons gaat halen. We mogen plaatsnemen op de gele stoelen aan de tafel. Er ligt een stapel tijdschriften en er staat een kamerlamp. Het ziet er eigenlijk best gezellig uit.
