[b]De os doet zijn verhaal[/b]
Hier sta ik dan met mijn zware lijf en dikke poten, in een veel te kleine stal. Ik heb nauwelijks plek en iedereen loopt me voor de voeten. Het is hier ongelofelijk druk. Een komen en gaan. Iedereen vergaapt zich boven een klein kribje achter in de stal. Ik snap er niets van. Er worden hier wel vaker kindertjes geboren. Maar deze kleine schat trekt toch wel erg veel aandacht. Het moet vast een belangrijk kindje zijn.
Stipt om 8 uur sprong Sjoukje uit bed, zo in haar pantoffeltjes en warme ochtendjas. Het zonnetje kwam net op. Ze had zin in deze nieuwe dag. Haar eerste actie was een druk op de knop van het koffiezetapparaat, dat meteen gehoorzaam begon te pruttelen. Intussen nam ze haar medicijnen in, checkte de e-mail, vulde de dagelijkse spellingtest in en las even later de nieuwste blogberichtjes onder het genot van de eerste kop koffie en sigaret. Ze was een gewoontedier en dit hoorde bij haar dagelijkse ritueel. De radiatoren tikten gezellig en het huis warmde zich langzaam op.
’t Aanbod van ’n marktkoopman in Afghanistan sla ik af.
‘Nu of nooit. Koop nu ’n onkuis topwijf voor ’n spotprijs! Haar bivakmuts krijg jij daar gratis bij.’
Het is vandaag maandag. Niet zomaar een maandag. Het is een maandag waarop ik mijn leven evalueer. Een maandag waarop ik graag een persoon uit mijn leven wil bedanken. Mike, kerel, nog bedankt hè!
