Ik heb haar ooit eens leren kennen ze zat op het perron, we zaten samen te wachten op de trein. Het eerste wat mij opviel aan haar was haar mooie lange zwarte glanzende haren, die als een waaier over haar jas vielen. Die donkere ogen, die glansden, haar adem die ze uitblies was de vochtige lucht die ik zomaar in wilde ademen van haar.
“Ik denk,” zei de vrouw “dat ik mijzelf maar wegcijfer, dat moet niet al te moeilijk zijn; ik begin langzaam te tellen en bij tien ben ik weg.”
“Doe maar niet,” zei de man “voor mij tel jij nog mee.”
“Dan moet jij eens vertellen waarom ik ertoe doe”, reageerde de vrouw.
Het ziet er uit als een homo-erotische fantasie. Een illustratie waarop vanuit ‘op de knieën-perpectief’ 4 blonde min of meer jonge mannen afgebeeld staan die een zeker manbeeld belichamen. Ze zijn naakt op een klein wit broekje na.
Ze plukt aardbeien in de verwilderde tuin. Kleintjes zijn het, maar prachtig rood en zoet. Dat weet ze uit ervaring hoewel ze eigenlijk niet zo heel erg van aardbeien houdt. Zij houdt meer van appels. Frisse, zoetzure, roodgroene knapperige sappigheid. En van bananen houdt ze ook, zachte gele volheid, smeuïg in de mond.
Ik weet niet meer waarom ik het bewaard heb. Op zoek naar een onderwerp voor een nieuw verhaal werkte ik mij door een dikke map met oude krantenknipsels. Opvallende artikels bewaar ik, voor het geval dat. En nu was dat moment aangebroken, mede mogelijk gemaakt door een writers block.
