Die nacht duurde het iets langer dan gewoonlijk om in slaap te vallen. Normaal gesproken ben ik van het werken zo moe, dat ik bijna onmiddellijk weg ben. Na een poosje lezen en wat draaien heen en weer, viel ik in een rusteloze slaap.
Alles is donker en stil. Mijn buren zijn nog niet thuis. Zwak licht van buiten schildert de blote vloer een beetje zilver. De meubels staan zwart om het midden. Als boze boeren langs een veld bij nacht.
Het zand knarst onder mijn laarzen als ik naar de golven loop. Er zijn, in
tegenstelling tot in de zomer, nauwelijks mensen op het strand. Een serene eenzame rust heerst er, ideaal om je hoofd leeg te laten waaien. De golven
zijn woest met grote witte schuimkoppen. Ik loop met mijn hoofd in mijn
kraag, diep in gedachten, langs de branding.
Vol goede moed en zin om mezelf eens in een nieuw outfitje te hijsen, toog ik samen met eega en kids richting het winkelcentra. Nog altijd in de veronderstelling dat mijn wederhelft in het bezit is van een flink portie geduld en de engeltjes desnoods koest gehouden kunnen worden met een obliehoorn. Ik weet zelfs manlief enthousiast te krijgen. Jullie willen weten hoe?
“Een kunstkerstboom? Zo’n groen plastic nepmonster dat gemaakt is van pleeborstels komt er bij ons niet in! Een kerstboom hoort te ruiken naar een mengeling van bos en aarde. Je moet de kriebels krijgen van de naalden die venijnig in je vingers prikken en worstelen met de veel te dikke stronk die bij lange na niet in de standaard past.”
