Lange dag gehad, beetje moe aan het worden.
Nog geen zin om naar bed te gaan.
Zet te T.V. aan om gewoon een beetje doelloos voor me uit te kunnen staren zonder dat het enige vorm van hersenactiviteit vereist.
Een rauwe kreet vulde de stilte in de nacht. Een man, enkel bedekt door een overhemd, strompelde angstig voorwaarts. Hij zocht zijn weg langs de bomen in het bos. Tussen het wilde gehijg door uitte hij een wanhopig gejammer. Hij was nog niet zo ver van zijn huis weggelopen maar hij zou het niet meer terugvinden. De mist sloot hem af van de echte wereld. Hij was nu in haar wereld. Haar prooi. Hij kon alleen het moment van zijn dood uitstellen, maar sterven zou hij. De man wilde het niet geloven, schudde zijn hoofd fel.
Met een badlaken om mijn natte lijf gewikkeld loop ik mijn slaapkamer binnen. Ik betrap mezelf op het neuriën van een wijsje, iets wat al lang niet is gebeurd. In de slaapkamer ontkom ik er niet aan; in de levensgrote spiegeldeuren vang ik met mijn blik mijn spiegelbeeld. Tot overmaat van ramp glijdt ook nog het badlaken van mij af.
Een half jaar geleden kwam ik hem tegen, laatst trof ik hem weer.
Mijn “engel”; hoewel ik dit een verschrikkelijk koosnaampje vind moet ik hem wel zo noemen…dat krijg je als je in een restaurant met een hemelse naam werkt…
Toen de ramen op de eerste etage klaar waren, schoof hij zijn ladder verder uit naar de tweede verdieping. Het grote raam was dicht, maar het kleinere stond open. Rustig klom de glazenwasser de ladder op. In zijn rechterhand droeg hij een emmer. Toen hij ter hoogte kwam van het raam, hing hij de emmer aan een haak en ging dan nog één tree hoger staan zodat zijn hoofd net boven het raam uitkwam. Binnen zat een fantastisch mooi meisje in een tijdschrift te bladeren. Een langbenige blonde schoonheid in bikini ! De glazenwasser floot heel stilletjes maar bewonderend. Ze had hem nog niet gezien en dat moest nog even zo blijven.
