23 mei 2009
Ik heb nooit iets met België gehad, noch met haar inwoners tot de dag van 23 mei 2009 aanbrak.
De 23e mei van 2009 leek een mooie dag voor een Vlaamse vader.
Familieleed ligt immer op de loer. Wil je naar een jankconcert van Borsato wordt je grootmoeder van de beademing gehaald. Win je veertien dagen Griekenland bij WimLex en Max springt je broer van de Dom. Vlak voor zomerterrassen gevuld met studerend pluimvee. Mag je mee met G. Wilders op verkiezingstournee staat je schoonmoeder met vergroeide tenen in een bakkie lauw water onder 220 volt. Dodelijk! Pak je een pen ter ondertekening van je hypotheekakte rinkelt je mobieltje: “Onmiddellijk komen, opa drijft met zijn scootmobiel in open water!”
Mijn vader gaat geregeld op zakenreis. Mijn moeder moet dan de hele tent alleen zien te runnen. Veel plezier beleeft ze er niet aan. Het grote gezin ligt als een zware last op haar rug en ze is daardoor heel kort aangebonden. De gezelligheid in huis is ver te zoeken in die tijd. Het is voor ons, en dat voelen we haarfijn aan, vooral zaak niet te veel op te vallen en gewoon maar te doen wat ons, meestal als kortaf commando, opgedragen wordt.
De Republiek Ghana, ooit een kolonie met de romantische naam ‘Britse Goudkust’. Ruim 55 jaar na haar onafhankelijkheid hebben de burgers een vlag, een volkslied en plekje bij de Verenigde Naties.
Mijn hart gaat deze dagen uit naar Douanita en Tonya. Ach, wat zullen ze het zwaar hebben. Nee, daar moet je niet te licht over denken. Je thuisfront onvrijwillig moeten verlaten. Maar afwachten waar je geplaatst gaat worden. Opnieuw wennen. Weer settelen. Ik hoop maar dat ze steun hebben aan elkaar.
