Geachte heer Gül,
U heeft aardig wat losgemaakt in Nederland. Door met de Koningin in Limburg te gaan lunchen heeft u politiek Limburg en zelfs Nederland op zijn grondvesten doen trillen. Ik weet niet zo goed of u kunt overzien welk een slachtveld u hier heeft achter gelaten, dus ik zal het even uitleggen.
Ik heb altijd de drang het op te nemen voor Hindoestanen wanneer ze voor dom worden uitgemaakt. Mijn verweer in de eeuwige discussie met mijn creoolse vriend hierover, beperkt zich tot, dat negers even dom zijn. Al werd het spannend toen ik gebeld werd door hem. “Kijk nu naar de Rijdende Rechter,” zei hij dringend alsof de wereld zou vergaan.
Met hem aan de telefoon, tunede ik in op de publieke omroep.
De maanden april en mei staan in het teken van herdenkingen. De Tweede Wereldoorlog komt elke dag de huiskamer binnen.
Dit wordt een serieuze column, omdat ik mij zorgen maakt. In onze samenleving is tolerantie momenteel ver te zoeken. Daarom wil ik nu al stilstaan bij 4 mei. Op deze dag herdenken we de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog en dat is een goede zaak. Moeten we blijven doen. In deze donkere periode van de geschiedenis hebben we gezien wat er kan gebeuren als een bevolkingsgroep in een hokje wordt geplaatst.
Maar hebben we ervan geleerd? Totaal niets, we gaan vrolijk verder om hele volksstammen in een hokje te schoppen. Ideeën van weleer drijven Europa en helaas ook onze polder binnen.
Bij ingrijpende gebeurtenissen of grote rampen weet iedereen altijd waar hij of zij op dat moment was. Ik ben van een generatie die de moorden op John en Robert Kennedy heeft meegemaakt.
