De politiek in Nederland is lang niet meer wat het geweest is. In de jaren 80 hadden de 3 grote partijen, PVDA, CDA en VVD nog 130 zetels, in de jaren 90 werden dat er al 110, de laatste verkiezingen waren dat er 96 en nu hebben ze er zelfs minder dan 75. Wat er is gebeurd in de laatste jaren is dat de politiek veel breder is geworden.
Nadat onlangs door de waanzinnige daad van een psychisch gestoorde jongen alle aandacht opeens werd gericht op de Marokkaanse reljeugd (die overigens al sinds jaar en dag een aantal buurten onveilig maakt en alle inwoners daarvan al over de rand van de wanhoop heeft gejaagd zonder dat het al te veel daadkrachtige tegenmaatregelen opriep), worden plotsklaps allerlei one-liners geroepen die van die daadkracht moeten getuigen.
Het moet ook niet veel gekker worden. Eerst zegt de overheid dat de burgers van Utrecht hun eigen burgemeester mogen kiezen, vervolgens biedt men die burgers een keuze tussen PvdA of PvdA en als de burgerij laat weten wat ze daar van vindt, op de enige manier die haar ter beschikking staat, namelijk door massaal thuis te blijven, dan is de Tweede Kamer het er een dag later al over eens: dit moesten we maar niet weer doen.
Enkele weken geleden was het de derde dinsdag van september, en traditioneel is dat de dag waarop koningin Beatrix d’r mooiste hoedje uit de kast tovert om ons het goede nieuws voor het komende jaar te voorspellen. En met haar het voltallige kabinet, dat op Prinsjesdag de begroting bekendmaakt.
