Elke dag als je de deur uitstapt is er die waakzame blik in je ogen. Die blik die vreemden waarschijnlijk als uitzonderlijk zullen beschrijven, terwijl je zelf weet dat hij niets anders dan angst uitstraalt. Je kijkt om je heen en je ogen registreren alles wat er in de directe omgeving zichtbaar is. Je ziet niets vreemds en je stapt snel je auto in.
Een indringend geluid… Langzaam probeert mijn geest het te herkennen. Mijn linkerhand gaat, als in een reflex, naar de wekker en brengt hem in dezelfde toestand als waar ik zelf in zit: sluimerstand.
Waarom is het zo moeilijk om schoenen in een winkel zomaar voorbij te lopen?
Ik bedoel: taartjes laat ik achteloos liggen, hoe ze ook naar me lonken. Elektronische apparatuur ook. Van alles eigenlijk. Waarom dan ‘de bibber en de beef’ als er een paar stompzinnige leren neuzen mijn richting op staan in een etalage?
Vandaag belt een goede vriendin met de mededeling dat ze een slechte bui heeft en de vraag of ik wil komen scrabbelen. Het duurt even voor ik de koppeling tussen die twee dingen kan maken.”Ja, ik zit slecht in mijn vel en ik wil er niet over praten waardoor, maar jij begrijpt het wel als ik een rot bui heb en weinig zeg.”
“En het leidt me even af”.
