Daar sta je dan. Heb al een tijdje naar je staan staren, met moeite zocht ik oogcontact, tot we het hadden, dan keek ik schichtig weg. Het waren mijn dronken vrienden ook niet ontgaan dat ik mijn ogen alleen nog maar jouw kant op kon houden.
U kunt u gelukkig prijzen dat u dit nog kunt lezen. Niet dat u zulke gevaren heeft gelopen, maar uw stukjesschrijver des te meer. Althans als ik moet geloven wat een drietal Franse parkwachters mij probeerden duidelijk te maken de afgelopen week.
Elke keer als ik langs een bedelaar loop, doe of mijn neus bloedt, en de knip ferm gesloten houd, gaat er weer zo’n rilling van schuldgevoel door me heen. Want zo’n bedelaar, die heeft het zo moeilijk. Die heeft geen geld. Die kan moeilijk eten krijgen. Die moet door hen die wel geld hebben geholpen worden. Maar als je het goed bekijkt, ben ik eigenlijk nog armer dan die bedelaar. Dus waarom nou toch dat schuldgevoel?
Sinds er vorig jaar nieuwe mensen wonen op nr. 63 is de sfeer in onze straat verpest. Hij is een politieagent en zijn gezin met 2 kinderen, die op de lagere school geen vriendjes hadden, en nu erg veel vrijheid krijgen van pappie en mammie. In ons dorp was het bekend dat pappie zijn kinderen altijd een hand boven het hoofd hield, en zijn kinderen nooit iets fouts deden.:-o
Ergens tussen de groente stoof ik haar voor het eerst voorbij. Een oud vrouwtje met een bos wortelen in haar hand geklemd, voor de moderne jachtige mens zou ze voor etalagepop door kunnen gaan, maar wie goed oplette, of zoals ik drie strafrondjes rond het schap moest maken omdat de bosjes lente-ui wegens aanvang van de zomer door het personeel onvindbaar verstopt zijn, kon constateren dat er wel degelijk beweging in zat. Niet veel, maar het bewoog. Had ik meer groente nodig gehad, had ik vast haar benen realtime zien bewegen, maar weg was ik alweer, op naar de zuivel.
