Mijn loopje naar De Malle Pietje voelde als een déjà vu. ‘Is het gelukt?’ vroeg hij mij enthousiaster dan mijn voorkomen. ‘Ja, het is gelukt,’ bevestigde ik de handige donder. ‘Heeft u ook signaalkleurige rode superdekverf? Hoogglans?! Een beetje dat vuurtorenrood? Mag best merkloos zijn. Ik ben van gedachten veranderd. Ik ga ze verven.’
Een enorme zwerm spreeuwen heeft de lindeboom aan het begin van de straat gekraakt.
Was het gisteren nog rustig op dat plekje en zaten er wat kauwtjes en duiven te wachten op de bevoorradingsauto van de bakker, vandaag is het een drukte van jewelste en vliegen de spreeuwen af en aan.
De vaste bewoners van deze stek zitten nu een boompje verder en bekijken de vreemdelingen met argusoogjes.
Langzaam cirkelen de rookpluimpjes rond mijn gezicht. Ik staar naar boven, naar de bewolkte lucht. Ik staar naar boven en zie een wolk voor de maan schuiven. Het is zondagavond, net iets over achten en Nederland is bedekt onder een wolkendeken.
Sommigen spreken van een schande hoe hij neergezet wordt als een soort van crimineel, anderen spreken van een schande over de man zelf en voor de sport. Een zeer gerespecteerde man, een man die kanker overwonnen heeft en daarna maar liefst zeven keer de Tour de France, en een man die door zijn doorzettingsvermogen en strijdlust ook wilde doorzetten en strijden voor mensen die eenzelfde gevecht tegen kanker aan moeten gaan. Hij is de oprichter van de stichting Lance Armstrong Foundation, die beter bekend is onder de gele armbandjes met het motto ‘Livestrong’.
Oktober 1944
Bovenop de dijk, aan de overzijde van het water, staat een donkere koets met twee zwarte paarden. Op hun hoofd dragen ze een pluim. Achter de koets, voor de wijd geopende deuren zie ik mijn vader staan. Zijn handen tillen een kleine kist.
