Dat er in mijn hersens een kronkel zit die een actieve bijdrage levert aan de soms ziekelijk vorm van mijn liefde voor muziek is u misschien wel eens opgevallen. De keren dat mensen mij in één van mijn pro symfonische betogen, onbegrijpend en in sommige gevallen zelfs met zweet in hun handpalmen en met enigszins verwilderde angstogen aan stonden te turen, zijn reeds lange tijd niet meer op één hand te tellen.
We konden afgelopen weken weer flink janken bij de tv. Jong meisje vermoord in Nijmegen, vriendinnetjes aan het woord. Ontroering, verdriet, verontwaardiging – stille tochten, gedichtjes, bloemen, tranen. De beelden zijn bekend.
Ik kreeg de volgende boodschap: ’Iets wat je geen bevrediging meer geeft, moet je loslaten! Verzet er tegen is zinloos en levert alleen maar lichamelijke en geestelijke problemen op.’ Ik ben het er roerend mee eens, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan.
Echt weer zo’n zondag: je hebt niets te doen behalve je zorgen te maken. Maar deze keer is er toch nog iets goeds uit gekomen.
Eindelijk: beroeps keuze gemaakt. Me school zat me ook zo te pressen, moet over twee jaar namelijk een vervolg opleiding kiezen. Tijd genoeg vond ik, maar de directrice van mijn school niet, maar dat maakt nu niet meer uit want ik ben er achter gekomen wat ik wil.
Halftwaalf, maandag avond, herfst.
Buiten waait de wind guur en met wild geraas rond mijn huis, de regen klettert zachtjes op mijn ramen en binnen branden flauw wat lampen.
De dag nadert zijn einde en de slaap komt langzaam opkruipen als ik de stereotoren zachter zet en luister naar het geraas buiten.
De kachel springt af en toe aan, om mijn stulpje van de nodige warmte te voorzien.
